Uzasadnienie
W dniu 17 sierpnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek K. G. złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W rubryce "Informacje o przedmiocie zaskarżenia" wnioskodawca wskazał uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z oświadczenia zawartego we wniosku wynika, że K. G. jest osobą samotną, nie posiada mieszkania, domu, ani nieruchomości rolnej. Podał jedynie, że posiada "inną nieruchomość" o pow. 2900 m² oraz zasoby pieniężne w kwocie 400,00 zł. Otrzymuje dochód miesięczny w kwocie 630 zł (brutto) z tytułu renty inwalidzkiej. Oświadczył ponadto, że miesięcznie na lekarstwa wydaje 100 zł, jest całkowicie i trwale niezdolny do pracy. Do wniosku dołączył kserokopię wypisu z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, potwierdzającego fakt trwałej i całkowitej niezdolności do pracy ze względu na stan narządu wzroku oraz kserokopię legitymacji członkowskiej Polskiego Związku Niewidomych.
Rozpatrując przedmiotowy wniosek K. G., należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek w toku postępowania, lub – jak to miejsce w niniejszej sprawie – przed wszczęciem postępowania.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 P.p.s.a. ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na względzie ustalenia faktyczne dokonane na podstawie informacji podanych przez wnioskodawcę we wniosku o przyznanie prawa pomocy uznano, że spełnia on przesłankę, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie.
Zdaniem Sądu trudna sytuacja materialna (niskie dochody, skromny majątek) oraz stan zdrowia wnioskodawcy, uniemożliwiają poniesienie kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie. Dlatego też należało przyznać K. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.