Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak [...] Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. odmawiającą umorzenia lub odroczenia terminu płatności kar administracyjnych nałożonych na przewoźnika [...] z siedzibą w G. za przywiezienie drogą lądową do granicy Rzeczpospolitej Polskiej obywateli [...] oraz [...] nieposiadających ważnych wiz lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Przed wydaniem decyzji Minister pismem z dnia [...] lipca 2017 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania oraz pouczył o treści art. 40 § 4 KPA stanowiącego o konieczności ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Rzeczpospolitej Polskiej. Zawiadomienie to zostało prawidłowo doręczone dnia 11 lipca 2017 r. W związku z niewskazaniem pełnomocnika do doręczeń w Polsce, decyzja Ministra Finansów z dnia 3 października 2017 r. została na podstawie art. 40 § 4 KPA pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.
W dniu 18 stycznia 2018 r (data nadania) wpłynął do sądu wniosek [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu sam wnioskodawca wskazał, iż 19 grudnia 2017 r. otrzymał list z [...] Urzędu Wojewódzkiego z informacją, iż postępowanie zostało zakończone, a decyzja Ministra Finansów jest prawomocna. Ponadto podniósł, iż prowadzenie swojej sprawy powierzył profesjonalnemu pełnomocnikowi, który nie wywiązał się należycie ze swoich zadań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przepisy powołanej ustawy wychodzą jednak naprzeciw przypadkom, kiedy uchybienie terminowi było niezależne od strony. Jak bowiem stanowi przepis art. 86 §1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W tym celu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 §1 i §2 p.p.s.a.). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu, natomiast bezzasadność wniosku stanowi podstawę odmowy przywrócenia terminu.
Naświetlone wyżej okoliczności, jednoznacznie wskazują, iż skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi 19 grudnia 2017 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został nadany 18 stycznia 2018 r. czyli z uchybieniem 7 dniowego terminu. określonego w art. 87 §1 p.p.s.a. i jako spóźniony podlega odrzuceniu. Odrzucenie wniosku nie pozwala z kolei na ocenę stanu zawinienia w uchybieniu terminu.
Z tych względów, na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 §1 i art. 86 §1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji