Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. S. K., dalej: wnioskodawca, złożył wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Zakładu Poprawczego i Schroniska dla Nieletnich w Ś. (dalej: organ zobowiązany) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 15 listopada 2012 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wnioskodawca podniósł, że w dniu 28 grudnia 2012 r., w sekretariacie tutejszego Sądu uzyskał informację, iż organ zobowiązany nie przesłał Sądowi skargi wraz z odpowiedzią.
Z okoliczności sprawy wynika, że wyżej opisana skarga na bezczynność została złożona przez wnioskodawcę osobiście w tutejszym Sądzie, w dniu 15 listopada 2012 r. Skargę zarejestrowano w dzienniku korespondencji ogólnej (KO) pod nr 83/12 i w dniu 19 listopada 2012 r. przekazano organowi zobowiązanemu, za pośrednictwem którego skarga winna zostać do Sądu wniesiona.
Skarga do organu zobowiązanego wpłynęła dnia 21 listopada 2012 r.
W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2013 r., które wpłynęło to tutejszego Sądu w dniu 18 stycznia 2013 r. organ zobowiązany wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Przesłał również omawianą skargę wraz z aktami sprawy, która została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 96/12.
Przyznał, że opieszałość w przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy wynikała z jego niewiedzy.
Podniósł, że w dniu 21 listopada 2012 r. otrzymał z Sądu skargę wraz z pismem informującym, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu. Pismo to potraktował wyłącznie jako informację i dlatego dalej nie zajmował się tą sprawą.
Wskazał, że dopiero po otrzymaniu z Sądu pisma z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn.akt IV SO/Wr 1/13 skontaktował się z radcą prawnym, który wyprowadził go z błędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o ukaranie grzywną organu zobowiązanego jest zasadny.
Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Zgodnie zaś z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Reguła ta, w przepisach prawa, doznaje jednak ograniczenia. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: ustawa, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
W zakresie wysokości grzywny wymierzanej przez Sąd ustawa – p.p.s.a. natomiast postanowiła, że wymierza się ją do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów.
Redakcja przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. pozwala przyjąć, że jego celem jest przymuszanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy czym, stosujący go Sąd winien ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należałoby zaliczyć czas jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a nadto czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednakże nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bowiem w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. organ przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy niezasadny jest, zawarty w piśmie z dnia 17 stycznia 2013 r., wniosek organu zobowiązanego o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Tym bardziej, że instytucji prawnej tego rodzaju brak w przepisach określających uprawnienie sądu administracyjnego do wymierzenia grzywny organowi administracyjnemu za zaniechanie przekazania mu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Odnosząc te kwestie prawne do ustalonych okoliczności faktycznych sprawy należy stwierdzić, że skarga na bezczynność organu zobowiązanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu zobowiązanego w dniu 21 listopada 2012 r. i została przekazana Sądowi w dniu 17 stycznia 2013 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był uprawniony do żądania ukarania podmiotu zobowiązanego niezwłocznie po dniu 6 grudnia 2012 r. kiedy to upływał 15 – dniowy termin określony w art. 21 pkt 1 ustawy. Przepis art. 21 pkt 1 ustawy, jako przepis szczególny, wyłączył możliwość stosowania art. 54 § 2 p.p.s.a. z uwagi na przedmiot skargi.
Na korzyść podmiotu zobowiązanego przemawia natomiast okoliczność, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została wniesiona w dniu 17 stycznia 2013 r. (por. akta IV SAB/Wr 11/13 tutejszego Sądu), wobec czego okres zwłoki organu nie był znaczny. Okoliczności te, a nadto wyjaśnienia jakich udzielił organ zobowiązany pozwoliły Sądowi wymierzyć mu karę grzywny w dolnej granicy, jaką wyznacza art. 154 § 6 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz z art. 64 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.