Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2016 r. A. K. (zwany dalej wnioskodawcą lub stroną) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie A sp. z o.o. grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej decyzją z dnia 6 sierpnia 2015 r.
Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że 29 sierpnia 2016 r. wniósł skargę na powołaną decyzję, przesyłając ją nie na adres organu, lecz na adres korespondencyjny podany przez organ wydający zaskarżone decyzje tj. "adw. A. D., Plac [...],[...] Z.". Dalej podał, że skarga została doręczona pod wskazanym adresem w dniu 9 września 2015 r. i powinna zostać przekazana do Sądu najdalej w dniu 24 września 2015 r. W związku z tym, że nie została ona przekazana, wniosek o wymierzenie grzywny miał w jego ocenie dostateczne podstawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a., stanowiącego, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.
Z treści wniosku strony oraz załączonych do niego dokumentów, jednoznacznie wynika, że skarga na decyzję organu o odmowie udostępnienia informacji publicznej została nadana na adres pełnomocnika Spółki w dniu 29 sierpnia 2015 r. i podjęta przez niego w dniu 9 września 2015 r.
W ocenie Sądu okoliczność powyższa świadczy zatem, że skarga nie została skierowana do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to tym samym, że podmiot ten nie dysponował i w dalszym ciągu nie dysponuje skargą wnioskodawcy w związku z czym nie mógł jej fizycznie przekazać do tutejszego Sądu.
Nie można podzielić przy tym stanowiska wnioskodawcy, że przyjęty przez niego sposób wniesienia skargi wynikał z podanego przez organ w zaskarżonych decyzjach adresu swojego pełnomocnika jako adresu do korespondencji. Należy bowiem zauważyć, że nie jest znany ani zakres pełnomocnictwa udzielonego przez organ, ani nawet treść powoływanych przez stronę decyzji, w których wykorzystany adres miał się znajdować. Ponadto trzeba dodać, że postępowanie prowadzone przed podmiotem dysponującym informacją publiczną i zobowiązanym do jej udostępnienia nie jest tożsame z późniejszym postępowaniem przed sądem administracyjnym toczącym się czy to na skutek podjętych rozstrzygnięć przez ten podmiot, czy to pozostawania przez niego w bezczynności. Rozdzielenie tych dwóch trybów postępowania rodzi konsekwencje również dla istniejących stosunków pełnomocnictwa. Jak wynika bowiem z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Dopiero od tego momentu staje się on pełnomocnikiem na gruncie postępowania sądowego.
Założenie więc przez wnioskodawcę, że skargę należy przesłać na adres doczasowego pełnomocnika Spółki było błędne i doprowadziło do sytuacji, w której to dysponentem skargi jest adwokat A. D., a nie Spółka. Konsekwencją ustalonego stanu faktycznego jest więc stwierdzenie, że skoro Spółka nie znajduje się w posiadaniu przedmiotowej skargi to tym samym nie mogła być zobowiązana do jej przekazania tutejszemu Sądowi. A jeśli tak to żądanie wymierzenia Spółce grzywny za nieprzekazanie skargi należało uznać za niedopuszczalne. Możliwość rozpoznania wniosku o wymierzenia grzywny danemu podmiotowi wiąże się bowiem tylko z uprzednim stwierdzeniem, że otrzymał on skargę, której następnie nie przekazał w ustawowym terminie do sądu administracyjnego. Jeśli natomiast w ogóle nie skierowano do niego skargi, to za niedopuszczalne należało uznać orzekanie w przedmiocie wymierzenia mu grzywny.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w punkcie I sentencji tj. o odrzuceniu przedmiotowego wniosku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.
Orzeczenie o zwrocie kwoty 100,00 złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego – zawarte w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia – wynikało z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.