Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r. J. K. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego dla W. S. M., dalej Prokurator Rejonowy, "o udzielenie informacji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa [...]".
W dniu 24 maja 2010 r. natomiast w Prokuraturze tej złożył skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w sprawie udzielenia informacji publicznej.
W dniu 18 czerwca 2010 r.. z kolei skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie grzywny temu Prokuratorowi z tytułu "niewykonania obowiązku prawnego". Na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., domagał się wymierzenia Prokuratorowi Rejonowemu grzywny w kwocie 2500 zł za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 18 maja 2010 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od otrzymania skargi. Mimo upływu ustawowego terminu do wykonania obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie prawa Prokurator Rejonowy nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (informacja telefoniczna z dnia 16 czerwca 2010 r. z sekretariatu Wydziału Informacji Sądowej). Z tych względów wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu grzywny w wysokości 2500 zł jest uzasadnione.
Pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. Sąd tutejszy przesłał odpis tego wniosku Prokuratorowi Rejonowemu. Do wymienionej prokuratury pismo to wpłynęło wraz z załącznikiem w dniu 25 czerwca 2010 r.
Zawiadomieniem z dnia 8 września 2010 r. Sąd poinformował Prokuratora Rejonowego o terminie rozprawy wyznaczonej w tej sprawie.
W odpowiedzi na pismo zatytułowane: "zawiadomienie o rozprawie" zastępca Prokuratora Rejonowego poinformował pismem z dnia 14 września 2010 r., iż zastępca Prokuratora Rejonowego rozpoznał powyższą skargę w ten sposób, że udzielił w dniu 10 czerwca 2010 r. skarżącemu odpowiedzi na podstawie § 395 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 34 marca 2010 r. (tak w tekście – uwaga Sądu) Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek prokuratury (Dz.U. nr 49, poz. 296) udostępniając mu do wglądu akta postępowania karnego o nr 1 Ds. 453/10.
Następnie w dniu 14 czerwca 2010 r. J. K. złożył w tej Prokuraturze wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 21 lipca 2010 r. udzielono wymienionemu kolejnej odpowiedzi na powyższy wniosek informując, iż udzielono mu już w tym zakresie stosownej odpowiedzi i że w dniu 20 lipca 2010 r. zapoznał się w sekretariacie z aktami nieprawomocnie zakończonej sprawy.
W dniu 28 lipca 2010 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Śródmieścia V Wydział Karny, sygn. akt V Kp 1130/10 wydał postanowienie o nie uwzględnieniu zażalenia J. K. i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa.
Z powyższego wynika, iż prokurator udzielił zainteresowanemu odpowiedzi na wszystkie przesłane przez niego pisma albowiem sprawa ta do dnia 28 lipca 2010 r. nie była prawomocnie zakończona.
W uzupełnieniu pisma z dnia 14 września 2010 r. zastępca Prokuratora Rejonowego wniósł o nieuwzględnienie wniosku J. K. o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy do Sądu. Jednocześnie w pełni podtrzymał wszystkie twierdzenia zawarte w piśmie z dnia 14 września 2010 r. Zastępca Prokuratora Rejonowego udzielając odpowiedzi na pisma J. K. dotyczące sprawy karnej o nr [...] rozpoznał je w trybie procedury karnej. Pomimo, iż J. K. nie był stroną postępowania, to na podstawie art. 156 § 5 k.p.k. udzielono mu zgody na wgląd w akta sprawy, co wymieniony uczynił w dniu 20 lipca 2010 r. A zatem nie będąc stroną uzyskał on pełny dostęp do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, jest bezczynność Prokuratora Rejonowego dla W. S. M. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że:
- 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi,
- 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.
Przepis ten, jak wynika wprost z jego treści, jest przepisem lex specialis w stosunku do art. 54 § 2 p.p.s.a. w zakresie terminu wykonania powyższego obowiązku.
Natomiast, jak stanowi art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Z przytoczonego powyżej art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA 2006/6/156; K. Gruszecki: Dyscyplinowanie organów administracji przez Naczelny Sąd Administracyjny, "Samorząd Terytorialny" 3/01/45). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powołane przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. Warunkami tymi są: 1) stwierdzenie uchybienia przez organ ustawowego terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz 2) złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Podkreśla się także, że grzywna, o jakiej mowa w powyższym przepisie prawa, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco – restrykcyjny.
Na przyjęcie bowiem wyłącznie dyscyplinującego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 p.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Przepis bowiem art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera stwierdzenie, ze w razie niezastosowania się do obowiązków określonych w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. (por. postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1086/09 oraz postanowienie NSA z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GZ 204/09, baza orzeczeń NSA).
Mając powyższe na uwadze, po rozpatrzeniu okoliczności sprawy, Sąd uznał, że wniosek skarżącego o wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu dla Wrocławia Stare Miasto grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi złożonej przez niego na bezczynność tego organu wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadniony i postanowił wymierzyć wskazanemu organowi grzywnę w kwocie 1000 zł. Ustalając wysokość grzywny, Sąd miał w szczególności na względzie fakt, że przekroczenie terminu do przesłania skargi nie jest stosunkowo znaczne, jednakże organ nie przesłał skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy do tutejszego Sądu do dnia wydania powyższego postanowienia.
Z tych powodów, Sąd - na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. - postanowił jak w sentencji orzeczenia.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zestawienia kosztów przedstawionych przez wnioskodawcę, Sąd nie uwzględnił jego żądania zwrotu przez zobowiązanego równowartości dochodu utraconego w dniu rozprawy, gdyż wysokości tego wnioskodawca nie udokumentował.