Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 marca 2020 r. T. M. (dalej: strona, wnioskodawca) wystąpił do tutejszego Sądu z żądaniem wymierzenia grzywny Sekretarzowi Koła Łowieckiego [...]we W. (dalej: organ, Sekretarz Koła) za nieprzekazanie w ustawowym terminie jego skargi.
Skarżący podkreślił, że w dniu 29 stycznia 2020 r. złożył skargę za pośrednictwem Zarządu Koła na niewykonanie prawomocnego wyroku z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wr 123/18. Skarga ta nie została jednak przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez Sekretarza Koła, co stanowiło w ocenie skarżącego rażące naruszenia prawa.
Z tych powodów strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).
Stosownie do treści art. 55 § 1 u.p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter mieszany: dyscyplinujący, restrykcyjny i prewencyjny. Mobilizuje ona bowiem organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, a jednocześnie stanowi sankcję za niedokonanie tych czynności w wymaganym terminie. Zapobiega także naruszeniom tego obowiązku w przyszłości (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1702/17, z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 429/13 oraz z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 72/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Warunkiem zastosowania przez sąd tej nadzwyczajnej instytucji jest jednak uprzednie stwierdzenie, że skarga została złożona we właściwym organie i miał on prawny obowiązek jej przekazania.
W niniejszej sprawie skarga z dnia 29 stycznia 2020 r. – jak wyraźnie wskazał to wnioskodawca – została skierowana do Zarządu Koła. Potwierdzeniem tego jest także sama jej treść. Z dołączonego do akt sprawy pocztowego potwierdzenia jej nadania wynika również, że przesyłka ją zawierająca została zaadresowana na adres Koła. W związku z tym należało uznać, że organem zobowiązanym do przekazania skargi tutejszemu Sądowi był wyłącznie Zarząd Koła. Znajduje to potwierdzenie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, gdyż zgodnie z art. 33b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 67 ze zm.), organem zarządzającym i reprezentującym koło łowieckie na zewnątrz jest jego zarząd.
Powyższe ustalenia prowadzą zatem do wniosku, że Sekretarz Koła – z punktu widzenia przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych – nie był zobowiązany do przekazania wniesionej skargi tutejszemu Sądowi. Skarga ta nie została bowiem do niego zaadresowania, nie dotyczyła jego działalności i nie ma nawet pewności, czy wiedział on o jej złożeniu. Nie był on również uprawniony do samodzielnego działania w imieniu Koła na zewnątrz w świetle powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ewentualne zaś regulacje wewnętrze Koła, czyniące go odpowiedzialnym za obieg dokumentów, nie mogły nakładać na niego obowiązków wynikających z art. 54 § 2 u.p.p.s.a., przypisanych przecież wyłącznie temu organowi, którego działalności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania wniesiona skarga dotyczyła. W niniejszej zaś sprawie skarga z dnia 29 stycznia 2020 r. dotyczyła całego Zarządu Koła, nie zaś jego Sekretarza, nawet jeśli miałby on wchodzić w jego skład.
W takiej sytuacji złożony wniosek należało uznać z przyczyn podmiotowych za niedopuszczalny i podlegający odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w zw.
z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.