Uzasadnienie
Z. R. (dalej: wnioskodawca) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. (dalej jako organ) za nieprzekazanie do Sądu skargi wnioskodawcy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego odmowy wznowienia postepowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wymierzenie grzywny jest instytucją, o której stanowi art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, czyli przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów). Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy o sygn. akt IV SA/Wr 109/17, organ otrzymał skargę w dniu 25 stycznia 2017 r., zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie skargi do Sądu wraz z aktami sprawy upływał zatem względem skarżącej w dniu 24 lutego 2017 r. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wr 109/17, organ nadał skargę do Sądu w dniu 25 lutego 2017 r., zaś wpłynęła ona na biuro podawcze w dniu 28 lutego 2017 r.
Z powyższego zestawienia dat wynika, że organ przekroczył termin do wniesienia skargi o 1 dzień.
Jak wynika z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, grzywna z art. 55 § 1 u.p.p.s.a. ma mieszany tj. dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości.
Zwrócić uwagę jednak należy na konstrukcję art. 55 § 1 u.p.p.s.a., z którego wynika, iż "sąd może orzec" o wymierzeniu grzywny. Oznacza to, iż przepis ów ma charakter fakultatywny i Sąd nie jest, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek, zobligowany do wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie w określonym terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007r., sygn. akt II GZ 31/2007r., postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 171/05).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przekroczenie terminu było nieznaczne. Skargę na postanowienie organu w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego odmowy wznowienia postepowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego, skarżący skutecznie wniósł w dniu 25 stycznia 2017 r. Zgodnie z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. organ obowiązany był przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 24 lutego 2017 r. Organ wykonał zaś swój obowiązek w dniu 25 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), tj. po upływie terminu zakreślonego w art. 54 § 2 u.p.p.s.a., jednakże termin, w ocenie Sądu, powoduje, że wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie jest niecelowe.
Z tych też względów, na podstawie art. 151 w zw. z art. 166 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.