Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z dnia [...] wskazało, że przesyła skierowany do WSA we Wrocławiu wniosek strony skarżącej z dnia 12 marca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy.
Do pisma tego dołączony został złożony przez stronę skarżącą na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, co wynika z treści rubryki nr 4.1 formularza oraz z faktu, że druga rubryka nr 4.2 obejmująca żądanie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu została przez stronę zgodnie z pouczeniem na ostatniej stronie formularza wykreślona. W pouczeniu tym podano, że niepotrzebną treść należy skreślić.
W formularzu tym skarżąca podała, że wniosek ten dotyczy decyzji SKO w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dodatku wychowawczego na [...]. Strona opisała również sytuację dochodową i majątkową swojej rodziny tj. męża i dzieci.
Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy;
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy).
W myśl art. 254 § 1 ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie tego prawa, który został złożony przed wszczęciem postępowania sądowego dotyczącego decyzji SKO opisanej w formularzu. Postępowanie sądowe wszczyna bowiem wniesienie skargi na decyzję, którą zgodnie z art. 53 § 1 ustawy wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" cytowanej ustawy wynika natomiast, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Do kategorii tych spraw należą zaś sprawy dotyczące świadczeń związanych z urodzeniem, wychowywaniem i utrzymaniem dzieci uregulowane w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U z 2017 r. poz. 1952).
Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" ustawy zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych.
Z tych względów rozpoznanie wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie w której strona skarżąca z mocy ustawy nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a ustawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.