Uzasadnienie
H. K. na urzędowym formularzu złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w związku z planowanym zaskarżeniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej. W jego uzasadnieniu podała, że zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni 45,4 m² i z emerytury w kwocie 855,37 zł ponosi koszty swojego utrzymania, w tym koszty leczenia.
Z przedłożonych do akt sprawy dokumentów, ponad oświadczone przez H. K. fakty, wynika, że jest osobą niezamężną, a świadczenie emerytalne jest jej jedynym źródłem utrzymania.
Z urzędu wskazać trzeba, że postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. (sygn. akt III SA/Wr 98/08) referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał H. K. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu).
Z regulacji prawnych dotyczących zastępstwa procesowego wykonywanego na zasadach prawa pomocy można wysnuć wniosek, że istotą prawa pomocy w zakresie przyznania z urzędu adwokata (radcy prawnego) jest nieodpłatne korzystanie strony z usług profesjonalnego pełnomocnika, wskutek przejęcia przez Sąd ciężaru kosztów związanych z tą reprezentacją. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona - ze względu na swój stan majątkowy - nie jest w stanie ponieść jej kosztów.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy, jak i stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że w przypadku H. K. zaistniały ustawowe przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. H. K. wykazała bowiem, iż nie jest w stanie ponieść kosztów opłacenia usług profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania. Świadczy o tym kwota pieniężna, jaka przypada na miesięczne utrzymanie jej jednoosobowego gospodarstwa domowego (855,37 zł), które obciążone jest dodatkowo wysokimi w jej sytuacji materialnej kosztami leczenia.
Przy ocenie zasadności wniosku H. K. uwzględniono również brak poprawy jej sytuacji materialnej i życiowej w porównaniu ze stanem faktycznym ustalonym przez referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 13 listopada 2008 r. (sygn. akt III SA/Wr 98/08) o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., postanowiono jak w sentencji.