Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2021 r. A. K. (dalej: strona, wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie A sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: Spółka) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.
Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że w dniu 21 października 2019 r. wniosła za pośrednictwem Spółki skargę na niewykonanie prawomocnych wyroków wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z posiadanych przez wnioskodawcę informacji wynikało, że pomimo upływu ustawowego terminu, wskazana skarga nie została przekazana do tutejszego Sądu. Strona podkreśliła również, że niniejszy wniosek składa już po raz trzeci, gdyż wcześniejsze dwa rozstrzygnięcia Sądu, nakładające na Spółkę grzywny w kwotach 1.000,00 złotych (w sprawie o sygnaturze akt IV SO/Wr 39/19) oraz 1.500,00 złotych (w sprawie o sygnaturze akt IV SO/Wr 14/20), nie skłoniły jej do uczynienia zadość obowiązkom ustawowym i przekazania skargi tutejszemu Sądowi.
Z tych przyczyn strona wniosła o wymierzenie Spółce grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie od Spółki na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2021 r., doręczonym 4 marca 2021 r., Spółka została wezwana do ustosunkowania się względem złożonego wniosku o wymierzenie grzywny w terminie 7 dni. Do dnia wydania niniejszego orzeczenia nie zajęła ona jednak żadnego stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. Stosownie zaś do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Z treści wniosku i dokumentów znanych Sądowi z urzędu, a znajdujących się w aktach sprawy o sygnaturze IV SO/Wr 39/19, wynika że skarga na niewykonanie prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 i z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 42/19 została doręczona Spółce w dniu 24 października 2019 r. Zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie jej sądowi – z zastosowaniem reguły z art. 83 § 2 u.p.p.s.a – upływał z dniem 25 listopada 2019 r. We wskazanym terminie, ani również do momentu wydania niniejszego rozstrzygnięcia, Spółka nie przekazała jednak wniesionej skargi. Nie uczyniła tego również pomimo uprzedniego dwukrotnego wymierzenia jej grzywy prawomocnymi postanowieniami tutejszego Sądu z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt IV SO/Wr 39/19 oraz z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SO/Wr 14/20.
Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności, wniosek o wymierzenie grzywny zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 u.p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 18 lutego 2021 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 19 lutego 2021 r. pod pozycją 199, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2020 r. wyniosło 4512,41 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 45124,10 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.
W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 15.000,00 złotych miał wpływ fakt długotrwałego, bo ponad półtorarocznego pozostawania przez Spółkę w zwłoce z przekazaniem skargi, a także uprzednie dwukrotne ukaranie jej grzywną za zaniechanie dokonania tej czynności. Wzięto również pod uwagę, że Spółka pozostawała bierna nie tylko w zakresie przekazania samej skargi, ale także ustosunkowania się względem składanych przez stronę wniosków o wymierzenie jej grzywny, mimo kierowanych do Spółki wezwań Sądu.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 u.p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika zaś z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.
Na zakończenie należy podkreślić, że grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podmiot zobowiązany do przekazania skargi winien wziąć pod uwagę również i tę okoliczność, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. oraz istnienia stosownego wniosku strony skarżącej. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu.
Poza tym w myśl art. 55 § 2 u.p.p.s.a., jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.