Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 lipca 2012 r. G. S. (dalej: wnioskodawca) złożył wniosek o wymierzenie Staroście Powiatu W. grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 24 lipca 2012 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Zdaniem wnioskodawcy mimo upływu terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Z tych względów wniósł o wymierzenie grzywny w wysokości 5.000 zł.
Z okoliczności sprawy wynika, że wyżej opisana skarga na bezczynność została złożona przez wnioskodawcę osobiście w Starostwie Powiatu, w dniu 24 lipca 2012 r.
Starosta Powiatu przekazał odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. nadanym w placówce pocztowej 21 sierpnia 2012 r.
W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik Starosty Powiatu W. pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r. podał, że wniosek o wymierzenie jest niezasadny, gdyż odpowiedź na skargę przesłano 2 sierpnia 2012 r., co wynika z adnotacji Poczty Polskiej na recepisie potwierdzenia nadania przesyłki poleconej, w której stwierdzono, że na pieczątce w wyniku błędnego przestawienia datownika umieszczono błędną datę 13 sierpnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W aktach dotyczących skargi z dnia 24 lipca 2012 r. ustalono odmiennie niż podawał pełnomocnik Starosty Powiatu W. pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r., że pismo procesowe z dnia 20 sierpnia 2012 r., które wpłynęło to tutejszego Sądu w dniu 22 sierpnia 2012 r., stanowiące odpowiedź na skargę z dnia 24 lipca 2012 r., którym organ zobowiązany wniósł o oddalenie skargi zostało nadane 21 sierpnia 2012 r. Przesłał również omawianą skargę wraz z aktami sprawy, która została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 91/12.
Wniosek zatem o ukaranie grzywną Starosty Powiatu W. jest zasadny.
Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Zgodnie zaś z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Reguła ta, w przepisach prawa, doznaje jednak ograniczenia. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze. zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. z tym, że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
W zakresie wysokości grzywny wymierzanej przez Sąd ustawa – p.p.s.a. natomiast postanowiła, że wymierza się ją do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów.
Redakcja przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. pozwala przyjąć, że jego celem jest przymuszanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przy czym, stosujący go Sąd winien ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należałoby zaliczyć czas jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a nadto czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednakże nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bowiem w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. organ przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Odnosząc te kwestie prawne do ustalonych okoliczności faktycznych sprawy należy stwierdzić, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu zobowiązanego w dniu 24 lipca 2012 r. i została przekazana Sądowi w dniu 21 sierpnia 2012 r. (data nadania wynikająca z koperty). Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był uprawniony do żądania ukarania podmiotu zobowiązanego niezwłocznie po dniu 9 sierpnia 2012 r. kiedy to upływał 15 – dniowy termin określony w art. 21 pkt 1 ustawy.
Na korzyść podmiotu zobowiązanego przemawia natomiast okoliczność, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu w dniu 22 sierpnia 2012 r. (por. akta IV SAB/Wr 91/12 tutejszego Sądu), wobec czego okres zwłoki organu nie był znaczny. Okoliczności te pozwoliły Sądowi wymierzyć mu karę grzywny w dolnej granicy, jaką wyznacza art. 154 § 6 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz z art. 64 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.