Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wnioskiem z dnia 12 maja 2022 r. P. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy C. grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 24 września 2021 r. na bezczynność tego organu w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 16 maja 2021 r., wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Skarżący wskazał, że skargę złożył w dniu 24 września 2021 r. za pośrednictwem organu, natomiast z informacji przekazanych przez Sąd w piśmie z dnia 6 maja 2022 r. w sprawie IV SAB/Wr 603/21 wynika, że organ nie przesłał do Sądu odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi. Organ mimo skutecznie doręczonego wezwania do udzielenia odpowiedzi na wniosek w dniu 26 maja 2022 r. (k.8 akt sądowych) nie ustosunkował się do treści wniosku. Sądowi wiadomo z urzędu, że skarga strony z dnia 24 września 2021 r., której dotyczy wniosek o wymierzenie grzywny inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie, została przekazana Sądowi w dniu 11 października 2021 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 603/21 i zakończona wyrokiem z dnia 13 lipca 2022r. oddalającym skargę w całości.
Z akt tej sprawy wynika, że podmiot zobowiązany mimo dwukrotnego, skutecznie doręczonego wezwania (w dniu 3 listopada 2021 – k.14 oraz w dniu 9 grudnia 2021 k.23) o nadesłanie odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi złożył odpowiedź na skargę w dniu 6 lipca 2022 r. nie nadsyłając akt administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Wniosek jest uzasadniony.
Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 239 ze zm. p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, powinno nastąpić - jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) - w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.
Z kolei w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca (mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym, grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 i postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA).
Wskazać należy, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi administracji grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Przenosząc przywołane uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej na wniosek z dnia 16 maja 2021 r. zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 603/21 została przez Stronę złożona w organie administracji w dniu 24 września 2021 r. Zatem piętnastodniowy termin na jej przekazanie Sądowi, wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy upływał z dniem 11 października 2021 r. W tym dniu stosownie do regulacji art. 21 pkt 1 u.d.i.p. skarga została przekazana Sądowi jednakże bez akt sprawy i odpowiedzi na skargę.
Mimo dwukrotnego wezwania pełnomocnik organu złożył odpowiedź na skargę osobiście w tut. Sądzie w dniu 6 lipca 2022 r. zatem z blisko ośmiomiesięcznym opóźnieniem i bez wymaganych akt administracyjnych. Mając na uwadze opisane okoliczności i regulacje prawne Sąd uznał, że wniosek Strony ma uzasadnienie i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł. Określając jej wysokość, Sąd wziął po uwagę przedmiot skargi – bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, oraz okres uchybienia terminowi do przekazania odpowiedzi na skargę i fakt braku nadesłania akt administracyjnych mimo dwukrotnego wezwania skierowanego do organu, co w istotny sposób przyczyniło się do opóźnienia w rozpatrzeniu skargi strony złożonej w sprawie IV SAB/Wr 603/21.
W ocenie Sądu, grzywna we wskazanej wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, wynika z art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.