Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 13 maja 2016 r. A. K. (dalej: wnioskodawca, strona) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: Spółka) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi na bezczynność Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę.
Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że w dniu 25 stycznia 2016 r. wniósł skargę, którą doręczono na adres Spółki w dniu 28 stycznia 2016 r. Skarga powinna zostać przesłana do tutejszego Sądu najdalej w dniu 12 lutego 2016 r. W związku z tym, że nie została ona przekazana, wniosek o wymierzenie grzywny miał w ocenie strony uzasadnione podstawy.
W dniu 23 maja 2016 r. doręczono Spółce odpis powyższego wniosku celem ustosunkowania się i wezwano do złożenia odpowiedzi na wniosek, która do dnia dzisiejszego nie została Sądowi nadesłana.
W dniu 20 czerwca 2016 r. skarżący został wezwany do nadesłania dowodu złożenia skargi na bezczynność za pośrednictwem Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w L..
W odpowiedzi strona nadesłała kserokopię książki nadawczej z dnia 25 stycznia 2016 r. na dowód przesłania skargi listem poleconym na adres organu oraz wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A., jako dowód doręczenia skargi Spółce w dniu 28 stycznia 2016 r.
Postanowieniem z dnia 5 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek strony o wymierzenie Spółce grzywny jako niedopuszczalny.
Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył zażalenie.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt I OZ 901/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zakwestionowane postanowienie wskazując, że tutejszy Sąd winien rozpoznać wniosek strony merytorycznie, a nie odrzucać jako niedopuszczalny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 dalej: p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.
Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi jest przede wszystkim środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego. Stanowi ono sankcję za naruszenie podstawowego prawa do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki.
W rozpoznawanej sprawie skarżący do wniosku dołączył kopię skargi z dnia 25 stycznia 2016 r., a w odpowiedzi na wezwanie Sądu kserokopię książki nadawczej z dnia 25 stycznia 2016 r. na dowód przesłania skargi listem poleconym na adres organu oraz wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A., co może dowodzić, iż przedmiotowa skarga z dnia 25 stycznia 2016 r. została doręczona Spółce.
Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej bez wątpienia nie wypełniło zatem obowiązku nadesłania Sądowi skargi strony z dnia 25 stycznia 2016 r. wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Co więcej, nie uczyniło tego dnia dzisiejszego. Zignorowało również pismo Sądu z dnia 18 maja 2016 r. o udzielenie odpowiedzi na wniosek strony o wymierzenie grzywny. To zaś oznacza, że wniosek strony jest w pełni zasadny. Zważywszy z kolei na okres zwłoki w dopełnieniu przez Spółkę tego obowiązku (20 miesięcy), za adekwatną uznać należy grzywnę w wymiarze 1000 złotych.
Z tych względów na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt II) orzeczono natomiast na podstawie art. 200 p.p.s.a.