Uzasadnienie
Pismem z 10 września 2019 r. (data wpływu) K. Ż. (dalej: strona lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o wymierzenie Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" we W. (dalej: Wspólnota Mieszkaniowa) grzywny z uwagi na nieprzekazanie skargi zarejestrowanej uprzednio pod sygnaturą IV DK/Wr 37/19 (dotyczącej żądania otworzenia strychu i wydania kluczy do strychu).
W odpowiedzi na wniosek Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że nie jest organem administracji publicznej, ani innym podmiotem właściwym do realizacji zadań z zakresu administracji publicznej, a zatem nie wydaje aktów i nie podejmuje czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i w konsekwencji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Sądowi z urzędu wiadomo, że opisana na wstępie skarga - po jej przekazaniu przez organ - została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wr 400/19, a następnie odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).
Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji niewywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter dyscyplinująco - restrykcyjny, gdyż z jednej strony mobilizuje organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, z drugiej zaś strony umożliwia napiętnowanie działania organu nawet wówczas, gdy przekazał on skargę, lecz z uchybieniem trzydziestodniowego terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt I OZ 429/13, dostępne - podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu - w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że choć sprawa wszczęta wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stanowi samodzielne postępowanie toczące się przed sądem administracyjnym, żądanie strony nie może być rozpoznawane w oderwaniu od skargi, której organ nie przekazał w terminie.
Z akt postępowania prowadzonego pod sygnaturą IV SA/Wr 400/19 niewątpliwie wynika, że sprawa dotycząca żądania otworzenia strychu i wydania kluczy do strychu ma charakter cywilny i nie należy do właściwości sądów administracyjnych. A jeśli tak, to do rozpatrzenia żądania strony właściwy będzie sąd powszechny, a nie sąd administracyjny, którego zakres kognicji - określony w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. - nie obejmuje rozstrzygania tego typu spraw.
Odnosząc powyższe okoliczności do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rozpoznanie wniosku o ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi, która nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym byłoby działaniem niedopuszczalnym.
Zgodnie z dominującym stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie, wniosek o wymierzenie grzywny w sprawie niepodlegającej właściwości sądów administracyjnym, nie może zostać merytorycznie rozpoznany. Skoro bowiem skarga wniesiona przez stronę okazała się niedopuszczalna, to tym samym i wniosek o ukaranie organu grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. należy uznać za niedopuszczalny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 969/14, z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I OZ 887/12 oraz z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10).
Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności wniosek o wymierzenie organowi grzywny należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.