Uzasadnienie
Pismem z 2 grudnia 2024 r., zatytułowanym, jako "skarga", B. C. (dalej "strona") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej "SKO") z 7 listopada 2024 r., nr SKO 4103/378/2024 uchylającą decyzję Prezydenta Świdnicy o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i jednocześnie przyznającą jej to świadczenie od 19 kwietnia 2023 r. do 3 września 2024 r. W piśmie strona podniosła, że przyjmuje zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jednocześnie zażądała zadośćuczynienia w kwocie 250 tys. zł za doznane krzywdy, będące następstwem odmownych decyzji wydanych przez orzekające w sprawie organy. Dodatkowo wniosła o naliczenie odsetek ustawowych od kwot przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego od 19 kwietnia 2023 r. do 3 września 2024 r.
W odpowiedzi wniosło o oddalenie skargi, podnosząc zarazem, że brak jest podstaw prawnych do naliczenia odsetek ustawowych od przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego oraz wypłacenia zadośćuczynienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 64 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: ppsa), do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Przystępując do rozpoznania skargi lub wniosku, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2). Przy czym taka kontrola ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Z kolei w myśl art. 2 ppsa, sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych.
Przedmiot zarówno skarg, jak i wniosków, kierowanych do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 ppsa. Chodzi tu o: decyzje administracyjne (pkt 1), określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2), a także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z pewnymi wyłączeniami (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6) oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7).
Ponadto sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym do załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydawanych na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 ppsa).
W okolicznościach sprawy ocenić należy, że wniosek strony zawierający żądanie przyznania jej od organów zadośćuczynienia w wysokości 250 tys. zł oraz naliczenia odsetek ustawowych od przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego ma charakter ściśle cywilny, a zatem nie podlega kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieści się w wykazie czynności i aktów poddawanych nadzorowi przez te sądy, których katalog zamknięty zawiera wspomniany przepis. Brak jest również przepisu szczególnego, który przewidywałby w powyższym zakresie kontrolę organów administracji sprawowaną przez sądy administracyjne. To z kolei oznacza, że złożenie wniosku do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne.
Zauważyć trzeba, że stosownie do art. 2 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, ze zm.), do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy.
Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ppsa, w myśl których sąd odrzuca wniosek, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.