Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 20 lipca 2018 r. B. S. (dalej strona, skarżący lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Rektorowi Uniwersytetu Ekonomicznego we W. (dalej Rektor lub organ) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie o sygnaturze IV SA/Wr 246/18 dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego.
Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca zauważył, że choć wniesiona przez niego skarga została przekazana tutejszemu Sądowi w terminie, to przesłane przez organ akta administracyjne sprawy nie były kompletne i uporządkowane. Zdaniem skarżącego, potwierdzeniem tego faktu jest zarządzenie przewodniczącego wydziału z dnia 4 czerwca 2018 r. stwierdzające, że organ nie dołączył do akt sprawy oryginału lub uwierzytelnionego odpisu decyzji z dnia 22 lutego 2018 r. oraz dowodu jej doręczenia stronie skarżącej (drugiej strony dowodu nadania).
W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że niedołączenie do akt potwierdzenia odbioru przez skarżącego decyzji z dnia 22 lutego 2018 r. (drugiej strony dowodu nadania) wynikało z faktu, że organ sam nie był w jego posiadaniu. Zawiadomił on o tym Sąd w piśmie z dnia 13 czerwca 2018 r, w którym wyjaśnił również, że wszczął w tej sprawie postępowanie reklamacyjne w placówce pocztowej. Z informacji Poczty Polskiej wynikało, że przesyłkę zawierającą wskazaną decyzję wydano adresatowi w Urzędzie Pocztowym W. 36 w dniu 12 marca 2018 r. Organ odpowiadał zatem na pisma Sądu w zakreślonych terminach i doręczał żądane przez Sąd dokumenty. W związku z tym wniosek skarżącego o wymierzenie Rektorowi grzywny nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Z akt sprawy o sygnaturze IV SA/Wr 246/18 wynika, że skarga na decyzję Rektora w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego wpłynęła do organu w dniu 13 kwietnia 2018 r. i została przekazana tutejszemu Sądowi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w dniu 14 maja 2018 r., a więc z zachowaniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu. Okoliczność powyższa nie budziła jednak wątpliwości skarżącego. Jego zastrzeżenia koncentrowały się bowiem nie tyle wokół dochowania przez organ terminu przekazania skargi do sądu administracyjnego, co kompletności przesłanych wraz z nią akt administracyjnych.
Zdaniem Sądu, dostrzeżone braki w nadesłanej przez organ dokumentacji nie były znaczne i dotyczyły w zasadzie kwestii technicznych. Taki bowiem charakter miało żądanie uporządkowania przesłanych akt i ich uzupełnienie m.in. o oryginał lub uwierzytelniony odpis decyzji organu z dnia 22 lutego 2018 r., której kopia znajdowała się przecież w aktach sprawy, a także o dowód jej doręczenia skarżącemu (drugiej strony dowodu nadania, zawierającej datę doręczenia decyzji skarżącemu i jego podpis). Istotne jest również, że organ niezwłocznie wykonał zarządzenie wydane w powyższym zakresie, informując jednocześnie o zaistniałych problemach, związanych z ustaleniem daty doręczenia stronie skarżonego orzeczenia, co ostatecznie również zostało wyjaśnione po wszczęciu przez organ postępowania reklamacyjnego we właściwej placówce pocztowej.
Należy również zwrócić uwagę, że choć grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), jej zasadniczym celem jest ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych, jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14).
Skoro w niniejszej sprawie wszystkie zarządzenia Sądu w zakresie skompletowania niezbędnych dokumentów zostały przez organ wykonane i pozwoliło to na stosunkowo sprawne zakończenie prowadzonego postępowania oraz na wydanie wyroku, nie było już potrzeby dodatkowego dyscyplinowania organu i wymierzenia mu grzywny za przekazanie tutejszemu Sądowi nie w pełni uporządkowanych akt administracyjnych. Choć niewątpliwie organ powinien przykładać większą wagę do przejrzystości prowadzonej przez siebie dokumentacji w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, to w stanie faktycznym niniejszej sprawy należało wziąć pod uwagę przede wszystkim, że zakres uzupełnienia akt był nieznaczny i wynikał po części z przyczyn od organu niezależnych.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że wymierzenie grzywny w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było zasadne. Stąd też żądanie skarżącego podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 151 w zw. z art. 166, art. 64 § 3 i art. 55 § 1 p.p.s.a.