Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 października 2017 r. sygn. akt I OW 287/17 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył tutejszy Sąd do rozpoznania wniosku A. D. (dalej strona, wnioskodawca) o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu od orzekania w sprawie z jego skargi na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. W toku postępowania zainicjowanego powyższym postanowieniem, strona - wnioskiem z dnia 29 listopada 2017 r., podtrzymanym następnie w kolejnych pismach kierowanych do tutejszego Sądu - wystąpiła o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie wnioskodawca domagał się wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu bez podania jakichkolwiek zindywidualizowanych okoliczności przemawiających za tym wyłączeniem. Skoro więc podstawą do żądania wyłączenia sędziów i referendarzy był wyłącznie fakt ich orzekania we wskazanym Sądzie, to wniosek strony należało zakwalifikować w istocie jako wniosek o wyłączenie sądu. Taki zaś wniosek - w świetle powołanego na wstępie art. 20 § 4 p.p.s.a. - jest niedopuszczalny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II OZ 717/17 oraz z dnia 30 października 2015 r. sygn. akt II OZ 1037/15; dostępne - podobnie jak i pozostałe postanowienia sądów administracyjnych przywołane w tym uzasadnieniu - w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji przedmiotowy wniosek, na podstawie art. 20 § 4 p.p.s.a., podlegał odrzuceniu, o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia.
Podstawę orzeczenia w punkcie II sentencji stanowi art. 247 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przepis art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy.
W myśl art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. O oczywistej bezzasadności skargi (wniosku) można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga (wniosek) kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zgłoszony w sprawie zainicjowanej niedopuszczalnym wnioskiem o wyłączenie sądu, który podlegał odrzuceniu. Stanowiło to więc o jego oczywistej bezzasadności, co obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, o czym orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia.