Uzasadnienie
O. S. (dalej: strona, wnioskodawca) pismem z 19 października 2026 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o wymierzenie Zarządowi Dróg Powiatowych w Trzebnicy (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na nią.
Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że 17 września 2026 r. wniosła za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu w systemie e-PUAP, skargę na jego bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z 24 sierpnia 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z posiadanych przez wnioskodawcę informacji wynikało, że pomimo upływu ustawowego terminu, wskazana skarga nie została jednak przekazana do tutejszego Sądu.
W związku z powyższym strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zarządzeniem z 21 października 2026 r. organ został wezwany do ustosunkowania się względem złożonego wniosku o wymierzenie grzywny w terminie 7 dni.
W odpowiedzi z 2 listopada 2026 r., zatytułowanej jako "pismo - odpowiedź na skargę", organ nadesłał rzeczoną skargę i zajął względem niej stanowisko. W odniesieniu natomiast do wniosku o wymierzenie grzywny podkreślił, że jest on chybiony, albowiem strona otrzymała żądaną informację publiczną, która została jej udzielona pismem z 22 września 2026 r. I choć nastąpiło to po upływie terminów ustawowych, ewentualna bezczynność ustała. Przy tym była ona przypadkiem jednostkowym i miała nieznaczny zakres, który wynikał z nadmiaru zadań oraz szczupłości zasobów kadrowych. Nie była też efektem złych intencji ze strony organu.
Z tych powodów organ wniósł o odrzucenie względnie oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.
Z treści wniosku i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarga dotycząca zarzucanej bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została doręczona na elektroniczną skrzynkę podawczą organu w ramach platformy e-PUAP 17 września 2026 r. Zatem piętnastodniowy termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego upływał 2 października 2026 r. We wskazanym terminie organ nie przekazał jednak wniesionej skargi. Obowiązek ten został przez niego zrealizowany dopiero 2 listopada 2026 r.
Bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy była kwestia udostępnienia stronie żądanych przez nią informacji publicznych. Niniejsze postępowania ma charakter incydentalny i akcesoryjny względem sprawy dotyczącej bezczynności. Jego celem nie jest zaś ocena prawidłowości realizacji przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz stwierdzenie, czy wniesiona przez stronę skarga została przekazana do sądu administracyjnego w wymaganym przez prawo terminie. Przesądzenie tej kwestii wyczerpuje przedmiot sprawy, a wątek bezczynności podlegać będzie kontroli w ramach odrębnej procedury.
Za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu przekazania skargi do tutejszego Sądu nie można było również w żadnym wypadku uznać nadmiaru realizowanych zadań i braków kadrowych. Wszelkie kwestie organizacyjne związane z zapewnieniem sprawnego obiegu korespondencji, w tym także korespondencji elektronicznej, obciążają bowiem organ. Jego rolą jest zatem usprawnienie tego procesu tak, aby nałożone na niego przez prawo powinności były spełniane w sposób prawidłowy, niewymagający korzystania ze środków przeciwdziałających opieszałości.
Mając zatem na uwadze, że organ nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom w zakresie przekazania skargi tutejszemu Sądowi w ustawowym terminie, wniosek o wymierzenie grzywny okazał się zasadny.
Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2026 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 19 lutego 2026 r. pod pozycją 232, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2025 r. wyniosło 7770,04 zł. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 77.700,40 zł. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.
W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 100 zł miał wpływ miesięczny okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz okoliczność, że za jej powstaniem stały przyczyny dotyczące wyłącznie organu. Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę, że uchybienie organu nie nosiło znamion rażącego naruszenia prawa, gdyż podjął on w końcu działania zmierzające do nadania skardze dalszego biegu, nie kwestionując zaistniałego opóźnienia. Zatem sam fakt wymierzenia grzywny powinien już stanowić dla organu wystarczającą podstawę do wyciągnięcia stosownych wniosków na przyszłość.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, prowadzące do wniosku, że żądanie wnioskodawcy okazało się uzasadnione, sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. i obejmuje obowiązek zwrotu na rzecz wnioskodawcy kwoty 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.