Uzasadnienie
W niniejszej sprawie postanowieniem Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. odrzucono jako niedopuszczalny wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny SKO we [...] za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie.
Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 stycznia 2018 r. wraz z pouczeniem o prawie i terminie wniesienia zażalenia.
Następnie postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2018 r. umorzono postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 8 listopada 2017 r. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z wniosku z dnia 8 listopada 2017 r. o wymierzenie organowi powyższej grzywny. W postanowieniu tym wskazano zaś, że rozpoznanie powyższego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, złożonego wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stało się zbędne z uwagi na to, że wniosek o wymierzenie grzywny został odrzucony.
Następnie pismem z dnia 12 lutego 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. odrzucające wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W piśmie tym podał, że domaga się zwolnienia z kosztów sądowych od zażalenia, gdyż sprawa jest z zakresu pomocy społecznej i jest zwolniony z kosztów sądowych z urzędu oraz ze względu na tragiczną sytuację bytową i materialną.
Do pisma tego dołączył złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, w którym w rubryce nr 1 obejmującej sygnaturę akt sprawy, podał sygnaturę niniejszej sprawy, tj. IV SO/Wr 43/17, a w kolejnej rubryce nr 4.1 podał, że wnosi o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia, co sprecyzował dodatkowo w rubryce nr 5 obejmującej uzasadnienie wskazując, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. odrzucające wniosek o wymierzenie grzywny, skoro wniosek o wymierzenie grzywny dotyczy sprawy o sygn. akt IV SA/Wr 645/17, w której jest zwolniony z kosztów sądowych z mocy ustawy. Dodał, że w jego ocenie wniosek o wymierzenie grzywny powinien być rozpoznany pod sygn. akt IV SA/Wr 645/17 i z tego względu domaga się zwolnienia z kosztów sądowych od zażalenia, gdyż skarga dotyczy zarządzenia Prezesa SKO i rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego.
We wniosku tym podał także, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i posiada mieszkanie [..] z tytułu którego czynsz wynosi [...] zł miesięcznie i że otrzymuje dodatek mieszkaniowy na ten cel, a pozostałej kwoty nie opłaca, jak również nie płaci rachunków za gaz i prąd. Zarządca wypowiedział mu umowę najmu i zagrożone jest jego życie. Decyzją [.. z dnia [...] został pozbawiony bezpowrotnie statusu osoby [..]. [..] odmawia mu przyznania zasiłków [..] i ubezpieczenia zdrowotnego.
Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega złożony na urzędowym formularzu z dnia 12 lutego 2018 r. wniosek skarżącego o zwolnienie z kosztów sądowych, który został zakwalifikowany jako wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. odrzucające wniosek o wymierzenie organowi grzywny.
Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy;
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy).
W myśl art. 245 § 3 powołanej ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a stosownie do § 4 tego przepisu częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej.
Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" cytowanej ustawy wynika natomiast, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
W tym miejscu wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w innych sprawach skarżącego, np. w postanowieniu z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt I OZ 74/18 wskazał, że każda sprawa sądowoadministracyjna (zainicjowana skargą jak i wnioskiem o wymierzenie grzywny), mająca swe źródło w przepisach z zakresu pomocy i opieki społecznej, kwalifikuje się do ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych i że skoro skarżący złożył skargę w sprawie z zakresu pomocy społecznej, która ustawowo jest zwolniona z kosztów sądowych, to wniosek o wymierzenie organowi grzywny w sprawie nieprzekazania takiej skargi również jest zwolniony od kosztów sądowych.
W świetle powyższego, skoro również w niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi, w sprawie z zakresu pomocy społecznej, która ustawowo jest zwolniona z kosztów sądowych, to również wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie takiej skargi jest zwolniony od kosztów sądowych, w tym również wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. odrzucające wniosek o wymierzenie organowi grzywny.
Z tych względów rozpoznanie wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. odrzucające wniosek o wymierzenie organowi grzywny stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 249a ustawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.