Uzasadnienie
We wniosku z 25 stycznia 2021 r. R. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie grzywny Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków we Wrocławiu. W uzasadnieniu podał, że 27 listopada 2020 r. do organu wpłynęła skarga strony, która powinna zostać przekazana do Sądu z aktami sprawy w terminie 30 dni. Do dnia sporządzenia wniosku o wymierzenie grzywny strona nie otrzymała jednak zawiadomienia o przekazaniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W piśmie z 9 marca 2021 r. organ zakwestionował stanowisko skarżącego wskazując, że skargę z aktami przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismem z 28 grudnia 2020 r. i została ona zarejestrowana pod sygnaturą IV SAB/Wr 538/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny organowi nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 2 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), organ, którego dotyczy skarga, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Wymierzenie grzywny warunkowane jest zatem z jednej strony uchybieniem przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przestawienia kompletnych i uporządkowanych akt sprawy ze skargą, z drugiej zaś złożeniem stosownego wniosku.
Jak wynika z prezentaty umieszczonej na skardze znajdującej się w aktach sprawy (k. 2 akt sygn. IV SAB/Wr 538/20), skarga R. S. wpłynęła do organu 27 listopada 2020 r. (co potwierdził zresztą sam skarżący). Ustawowy termin dla przekazania akt ze skargą mijał zatem 27 grudnia 2020 r., przy czym wobec tego, że dzień ten wypadał w niedzielę, czynność mogła być dokonana w dniu następnym. Zgodnie bowiem z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W rozpoznawanej sprawie termin dla przekazania akt upływał zatem 28 grudnia 2020 r. Organ przekazał natomiast akta sprawy ze skargą do Sądu właśnie w tym dniu przesyłką rejestrowaną, co wynika ze stempla pocztowego na kopercie (k. 33 akt sygn. IV SAB/Wr 538/20). Korzystając z przesyłki rejestrowanej operatora pocztowego wyznaczonego (w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe) organ nadał zatem skargę i akta sprawy ze skutkiem równoważnym złożeniu tych dokumentów w sądzie, co wynika z art. 83 § 3 p.p.s.a.
Niewątpliwie zatem termin trzydziestodniowy, wynikający z 54 § 2 p.p.s.a., został w sprawie zachowany. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie zasługiwał zatem na uwzględnienie.
Wobec tego, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.