Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 8 listopada 2021 r. skarżący K. N., powołując się na art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie grzywny Dyrektorowi R. w C. z tytułu nieprzekazania przez ten organ skargi, jaką skarżący wniósł w związku z brakiem odpowiedzi na jego wniosek o udzielenie informacji publicznej, złożony za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 21 września 2021 r. i dotyczący udostępnienia:
- - skanów rachunków wystawionych przez a. NIP: [...], REGON: [...], ul. [...][...] L. na rzecz/dla Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w C. od 1 stycznia 2020 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na informację publiczną;
- - skanów umów zawartych przez a. NIP: [...], REGON: [...], ul. [...][...] L. na rzecz/dla Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w C. od 1 stycznia 2020 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na informację publiczną;
- - skanów faktur wystawionych przez a. NIP: [...], REGON: [...], ul. [...][...] L. na rzecz/dla Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w C. od 1 stycznia 2020 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na informację publiczną.
Wnioskodawca podniósł, że z uwagi na brak odpowiedzi na ten wniosek, w dniu 7 października 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność tego organu, która to skarga nie została jednak przekazana Sądowi.
Dyrektor R. w C. (dalej: organ) nie ustosunkował się do wniosku strony o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie.
Z treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 239, dalej: p.p.s.a.) wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłość są przedmiotem skargi, przy czym organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 1 i 2 p.p.p.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
Stosownie natomiast do postanowień art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę.
Mając na uwadze, że przedmiotem niniejszej sprawy jest nieprzekazanie skargi z zakresu dostępu do informacji publicznej, w sprawie należało wziąć pod uwagę treść art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; u.d.i.p.), będącego przepisem szczególnym w odniesieniu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że organ nie wywiązał się z ustawowego obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz z aktami sprawy. Stwierdzone zaniechanie organu w zakresie realizacji obowiązków związanych z przekazaniem skargi niewątpliwie narusza art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze upływ czasu jaki minął od daty złożenia przez stronę skargi na bezczynność organu, a nadto także fakt, że do dnia wydania postanowienia w sprawie, wspomniana skarga nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu a organ nawet nie ustosunkował się do przesłanego mu wniosku strony złożonego w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd uznał, że wymierzenie organowi grzywny w danych okolicznościach stanowi konieczny środek dyscyplinująco-represyjny, ukierunkowany na przymuszenie organu do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy.
W świetle tych faktów Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I postanowienia. Wymierzona organowi grzywna nie narusza granic kwotowych orzekania o tym środku, a ustawodawca nie przewidział dolnej granicy grzywny oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV SO/Wr 6/20, dostępne na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny wpływ miał okres zwłoki w nieprzekazaniu skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, a także okoliczność, że do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie wypełnił swojego obowiązku ustawowego w zakresie przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę, ani w ogóle nie zajął nawet stanowiska w tym zakresie, pomimo doręczenia mu odpisu wniosku o wymierzenie grzywny.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez wnioskodawcę koszt wpisu od wniosku w kwocie 100 zł.
- - ---------------------- 3