Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 maja 2009 r. skarżący złożył wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z powodu nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi z dnia 2 lutego 2009 r. na decyzję w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia wysokości świadczeń emerytalnych wypłaconych po dniu 1 stycznia 1999 r. wraz z odsetkami oraz stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r.
Do wniosku tego dołączył wspomnianą skargę z dnia 2 lutego 2009 r. nazwaną "odwołaniem" od decyzji otrzymanej w dniu 31 stycznia 2009 r., wydanej po rozpoznaniu wniosku z dnia 17 grudnia 2008 r.
Pismem Sądu z dnia 8 czerwca 2009 r. doręczono Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego we Wrocławiu odpis powyższego wniosku o wymierzenie grzywny celem ustosunkowania się i nadesłania akt administracyjnych. Pismo to zostało doręczone organowi w dniu 10 czerwca 2009 r.
Pismem z dnia 12 czerwca 2009 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na podstawie przesłanego odpisu skargi i o zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż przedmiot sprawy należy do kategorii spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych i obowiązku obrony kraju.
Do pisma tego dołączył m. in. wniosek z dnia 17 grudnia 2009 r. skierowany do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego o stwierdzenie nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r., ponowne ustalenie wysokości świadczeń emerytalnych wypłaconych po dniu 1 stycznia 1999 r. oraz wypłatę odsetek od 1 stycznia 1999 r.
W odpowiedzi na pismo Sądu z dnia 8 czerwca 2009 r., Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego we W., pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. wyjaśnił, że wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny dotyczy decyzji wydanej w dniu 23 stycznia 2009 r. odmawiającej ponownego ustalenia świadczeń emerytalnych wypłaconych po dniu 1 stycznia 1999 r. wraz z odsetkami oraz stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych po dniu 1 stycznia 1999 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 32 ust.1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U z 2004 r., nr 8, poz. 66; dalej ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin) i przysługuje od niej prawo do wniesienia odwołania do sądu powszechnego (art. 31 ust. 1 pkt 4 tej ustawy).
Skarżący skorzystał z prawa odwołania od tej decyzji i sprawa zawisła przed Sądem Okręgowym – Sądem Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu pod sygnaturą akt IX U 1225/09. Wskazał, że nie posiada akt sprawy, gdyż zostały przekazane do wspomnianego Sądu Okręgowego. Z tych względów pismo skarżącego z dnia 2 lutego 2009 r. nazwane "odwołaniem" zostało zwrócone skarżącemu, jako błędnie skierowane do WSA we Wrocławiu. Dnia 25 lutego 2009 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia 23 stycznia 2009 r. skierowane do Sądu Okręgowego o żądaniach identycznych jak w piśmie z dnia 2 lutego 2009 r.
Do pisma tego dołączono wspomnianą decyzję z dnia [...]r., nr [...] i dowód jej doręczenia skarżącemu w dniu 30 stycznia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wynika, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, czyli nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, LEX nr 360881 wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. pobiera się wpis sądowy.
Natomiast stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Z kolei w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Przesłanka oczywistej bezzasadności, o której mowa w art. 247 cytowanej ustawy odnosi się do zatem również do wniosku wszczynającego postępowanie sądowe, o którym mowa w art. 63 § 1 p.p.s.a., w tym do wniosku o wymierzenie organowi grzywny, uregulowanego w art. 55 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt I OZ 1267/06, postanowienie NSA z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I OZ 1221/06).
Stosownie zaś do art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań.
Skarżący złożył wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z tytułu nieprzekazania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu skargi na decyzję w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości świadczeń emerytalnych wraz z odsetkami oraz stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych.
Prawo do świadczeń z tytułu zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych uregulowane zostało w Dziale IV ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 1 tej ustawy prawo do świadczeń emerytalnych i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny, natomiast z ust. 4 tego przepisu wynika, że od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu Postępowania Cywilnego.
Natomiast przesłanki ponownego ustalenia prawa do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego reguluje art. 32 ust. 2 tej ustawy, na podstawie którego została wydana wymieniona wyżej decyzja z dnia 23 stycznia 2009 r., której dotyczy wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi na tę decyzję.
Z kolei z przepisów Kodeksu Postępowania Cywilnego wynika, że sprawy dotyczące emerytur i rent, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych należą do kategorii spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 2 pkt 2 kpc), zaś przez organy rentowe rozumie się m. in. wojskowe organy emerytalne (art. 476 § 4 pkt 3 kpc). Natomiast w myśl art. 461 § 2 (1) w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od decyzji wojskowego organu emerytalnego (czyli Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego) właściwy jest sąd, w którego okręgu ma siedzibę ten organ. Z pisma Dyrektora z dnia 29 czerwca 2009r. wynika zaś, że skarżący wniósł do sądu powszechnego odwołanie od decyzji z dnia 23 stycznia 2009 r.
Powyższe oznacza, iż skargi w sprawach obejmujących ponowne ustalenie wysokości świadczeń emerytalnych i wypłatę odsetek oraz stwierdzenie nieważności decyzji waloryzacyjnych nie podlegają właściwości sądu administracyjnego.
Przyjąć zatem należy, iż w powyższych sprawach wniosek o wymierzenie organowi grzywny z tytułu nieprzekazania sądowi skargi, o którym mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalny, a tym samym oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 247 cytowanej ustawy.
Bezzasadność wniosku o wymierzenie organowi grzywny należy łączyć nie tylko z merytoryczną oceną ale i z możliwością jego wniesienia.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności wniosku o wymierzenie organowi grzywny z art. 247 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a i art. 55 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a i art. 55 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.