Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r. O. Y. (dalej: strona, skarżący), reprezentowany przez adwokata, wniósł o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 2 lipca 2021 r. na bezczynność tego organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 listopada 2021 r., pismem z dnia 18 stycznia 2022 r., wezwano pełnomocnika strony do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku o wymierzenie grzywny w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia wniosku.
Przesyłkę sądową zawierającą odpis ww. zarządzenia wraz z pismem przewodnim z dnia 18 stycznia 2022 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 stycznia 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, k. 25 akt sądowych).
W wyznaczonym terminie pełnomocnik strony nie uzupełnił wskazanego braku wniosku, cofając jednocześnie - pismem z dnia 28 stycznia 2022 r. - wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie zaś do art. 220 § 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., wniosek od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku wraz z pismem przewodnim Sądu doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 stycznia 2022 r. (piątek), zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 28 stycznia 2022 r. (piątek). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, wniosek w zakreślonym terminie nie został opłacony.
Odnosząc się z kolei do oświadczenia skarżącego (reprezentowanego przez adwokata) o cofnięciu wniosku o wymierzenie grzywny, wyjaśnić trzeba, że cofnięcie wniosku, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności wnioskiem) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wniosek jest dopuszczalny i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu wniosku, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wniosek został wniesiony skutecznie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego - pomimo wezwania - wpisu sądowego od wniosku.
Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia wniosku na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.