Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. Z. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wr 560/13. W piśmie z dnia 19 stycznia 2016 r. skarżący domagał się ukarania organu administracyjnego – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. grzywną w trybie art. 115 p.p.s.a. w maksymalnej ustawowo obwiązującej kwocie za przewlekłość w postępowaniu i odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]. Sprawę powyższego wniosku Sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania i zarejestrował pod sygnaturą akt IV SO/Wr 9/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wprowadził możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku 1. decyzji administracyjnych;
- 2) postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty;
- 3) postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 2 wskazanego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny.
Mając na uwadze powyższe unormowanie stwierdzić należy, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za przewlekłe prowadzenie postępowania może stanowić integralny wniosek związany ze skargą na przewlekłość postępowania, a zatem może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy została złożona stosowna skarga na przewlekłość postępowania.
Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący pomimo złożenia wniosku o wymierzenie organowi grzywny za przewlekłość postępowania organu nie złożył skargi na przewlekłość postępowania organu w kwestionowanym zakresie. Brak skargi na przewlekłość postępowania organu uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy istotnie doszło do przewlekłości postępowania i czyni niedopuszczalnym wydanie orzeczenia w zakresie wymierzenia organowi grzywny. Natomiast skarga, której dotyczy wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie dotyczyła przewlekłości postępowania organu, lecz aktu administracyjnego, tj. decyzji w przedmiocie zasiłku celowego.
Z tego względu nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie wniosku, albowiem odrębny wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny za przewlekłe prowadzenie postępowania uznać należało za niedopuszczalny, wobec braku uprzedniego lub równoczesnego wniesienia skargi na przewlekłość organu administracyjnego. Wspomniana skarga w zakresie jakim został sformułowany wniosek nie została przez skarżącego wniesiona.
Z podanych powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzeczono o odrzuceniu wniosku.