Orzeczenie TK z 11 maja 1992 r., K 9/91

Teza

1. Przepis art. 94 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej jest niezgodny z postanowieniami art. 7 i art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Przepis art. 154 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1, odsyłający do ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych /t.j. Dz.U. 1992 nr 5 poz. 19/ w zakresie w jakim ta ostatnia dotyczy lokali stanowiących własność prywatną, nie jest zgodny z art. 7 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji RP.

Uzasadnienie

Istota naruszenia art. 7 Konstytucji RP przez przepis art. 94 ustawy z 12 października 1990 r. polega na tym, iż w wypadku włączenia do zasobów mieszkaniowych służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych Straży Granicznej lokalu mieszkalnego w domu wielomieszkaniowym stanowiącym własność prywatną, lokal taki pozostaje w gestii Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów na czas nieograniczony, praktycznie aż do tzw. "śmierci technicznej" budynku, w którym lokal taki się znajduje. Takie rozwiązanie stanowi trwale ograniczenie uprawnień właściciela lokalu płynących z prawa własności, w tym prawa do korzystania i rozporządzania lokalem, którego jest właścicielem. Wprawdzie szczególny tryb najmu lokali utrzymany został po wejściu w życie art. 7 Konstytucji RP, to jednak Prawo lokalowe przywraca stopniowo właścicielom tych lokali prawa wypływające z prawa własności w stosunku do lokali zwalnianych przez dotychczasowych najemców, jeżeli właściciel zwolnionego lokalu złoży, w terminie trzech miesięcy, oświadczenie o chęci przejęcia takiego lokalu w zagospodarowanie /art. 33 ust. 2 i 3 Prawa lokalowego/. Zapoczątkowany został w ten sposób proces, chociaż jeszcze powolny, przywracania właścicielom prywatnych domów wielomieszkaniowych praw płynących z prawa własności.

Zróżnicowanie uprawnień właścicieli lokali mieszkalnych w domach wielomieszkaniowych stanowiących własność prywatną i właścicieli lokali wykorzystywanych na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych Straży Granicznej na niekorzyść tych ostatnich nie daje się także pogodzić z proklamowaną przez Konstytucję RP zasadą równości Trybunał Konstytucyjny miał już okazję odnieść się do tego problemu w orzeczeniu z dnia 28 maja 1991 r., sygnatura akt K 1/91 /OTK 1991 poz. 4/.

Tak więc przepis art. 94 ustawy z dnia 12 października 1990 r. narusza także art. 67 ust. 2 tej Konstytucji.