Orzeczenie TK z 20 października 1986 r., P 2/86

Teza

1. przepisy par. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 25 poz. 119/, w brzmieniu nadanym przez par. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 26 lutego 1985 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 11 poz. 48/ są niezgodne z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230; zm. Dz.U. 1984 nr 34 poz. 184/;
2. ustala trzymiesięczny termin, licząc od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia, w którym powinno nastąpić uchylenie przepisów par. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 25 poz. 119/, w brzmieniu nadanym przez par. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 26 lutego 1985 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 11 poz. 48/; w wypadku nieuchylenia wymienionych przepisów tracą moc z upływem tego terminu.

Uzasadnienie

Nie jest trafne twierdzenie, że skoro ustawowy obowiązek ograniczenia dostępności napojów alkoholowych jest osiągalny m.in. "poprzez właściwe usytuowanie punktów sprzedaży", to upoważnienie do odpowiedniego usytuowania owych punktów może być rozumiane także jako uprawnienie do unormowania instytucji cofania zezwoleń.

Powyższy pogląd jest niesłuszny nie tylko dlatego, że przy wykładni art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi pomija wnioski wpływające z ust. 2 i 3 tegoż art. 18, lecz przede wszystkim, dlatego, iż sprowadza się w istocie do tezy, że przedmiotem rozporządzenia może być także materia, która w przekonaniu organu wydającego ten akt została mu przekazana do unormowania w sposób dorozumiany.

Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym do koniecznych przesłanek wszczęcia i prowadzenia postępowania w związku z pytaniem prawnym zalicza warunek, by zostało ono skierowane przez uprawniony podmiot w związku z toczącym się postępowaniem, ściśle określonym w tej normie oraz aby od odpowiedzi na to pytanie zależało rozstrzygnięcie sprawy w takim postępowaniu.