Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 24 lipca 1981 r., SA 1189/81

Tezy

Organ administracji państwowej rozstrzygający sprawę na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ nie może nakazać przekwaterowania podnajemcy do poprzedniego miejsca zamieszkania, ponieważ treść tego przepisu daje organowi możliwości przekwaterowania osób tam wymienionych wyłącznie do pomieszczenia zastępczego.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Romana Ch. na decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 18 lutego 1981 r. i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Dzielnicy Łódź-górna z dnia 12 stycznia 1981 r. w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego, a także, zgodnie z art. 208 Kpa, zasądził od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie złotych sześćset.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi Romana Ch. jest decyzja Prezydenta m. Łodzi z dnia 18 lutego 1981 r., nr GKL.VI.817/122/81/R, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy Łódź-Górna z dnia 12 stycznia 1981 r., nr II LK II 8174/L/447/80 w sprawie odmowy przydziału lokalu nr 4 przy ul. W. nr 250 w Łodzi oraz nakazania skarżącemu opróżnienia tego lokalu wraz z rodziną i przeprowadzenia się do poprzedniego miejsca zamieszkania.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera następujące ustalenia i wnioski:

Najemcą spornego lokalu była Wiesława S. , której w związku z opuszczeniem lokalu cofnięto uprawnienia najemcy. Skarżący wraz z rodziną zamieszkał u Wiesław S. w charakterze podnajemcy. Zamieszkiwanie w tym charakterze nie powoduje nabycia uprawnienia do przydziału lokalu, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 39 prawa lokalowego. Zdaniem Prezydenta m. Łodzi skarżący powinien dążyć do rozwiązania swoich trudności mieszkaniowych poprzez spółdzielnię budownictwa mieszkaniowego, przy czym może się ubiegać o przydzielenie pomieszczenia zastępczego na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze.

W skardze do Sądu Roman Ch. wznosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, nie zarzucając jednak rozstrzygnięciom organów administracji państwowej I i II instancji naruszenia przepisów prawa. W wywodach mających skargę uzasadniać skarżący przytaczał w szczególności ten, iż głównym motywem zamieszkania w spornym lokalu była potrzeba zapewnienia żonie i dziecku spokojnej egzystencji, której nie mogło im zapewnić zamieszkiwanie wspólnie z rodzicami żony, ze względu na alkoholizm teścia i wynikające na tym tle awantury.

W odpowiedzi na wniesioną skargę Prezydent m. Łodzi wywodził, że skarżący i jego rodzina nie mieli w poprzednim miejscu zamieszkania złych warunków mieszkaniowych, a nadto w podobnej sytuacji znajduje się wiele młodych małżeństw oczekujących w kolejności na przydział pomieszczenia zastępczego.

Stosownie do dyspozycji art. 196 par. 1 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny powołany jest do badania legalności decyzji administracyjnych, przy czym nie jest związany zakresem skargi /art. 206 Kpa/. Wychodząc z tych przesłanek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stan faktyczny niniejszej sprawy wyczerpuje znamiona określone w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/, najemca bowiem, tj. Wiesława S. , utracił tytuł prawny do dalszego zajmowania spornego lokalu, pozostawiając w nim osoby wspólnie zamieszkujące, tj. skarżącego wraz z rodziną. Zgodnie z dyspozycją cytowanego przepisu organ administracji państwowej może w takim przypadku przekwaterować do pomieszczenia zastępczego nie tylko najemcę, lecz również osoby, które z nim zamieszkują. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła potrzeba przekwaterowania byłego najemcy - Wiesławy S. , ponieważ zamieszkała ona w innym lokalu położonym przy ul. E. w Łodzi. Organy administracji orzekające w sprawie powinny były więc rozważyć celowość przekwaterowania skarżącego i jego rodziny do pomieszczenia zastępczego. Jednakże zamiast tego orzeczono przekwaterowanie do poprzedniego miejsca zamieszkania, naruszając tym rozstrzygnięciem przepis prawa materialnego, albowiem art. 33 ust. 1 nie daje podstawy do przekwaterowania do poprzedniego miejsca zamieszkania, a jedynie do pomieszczenia zastępczego.

W przypadku skarżącego uprawnienie do przydzielenia pomieszczenia zastępczego powinno być również rozpoznane w świetle dyspozycji art. 32 ust. 2 zdanie drugie prawa lokalowego, skarżący bowiem legitymuje się zaświadczeniem Wojewódzkiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Łodzi, z którego wynika, że termin uzyskania przez niego mieszkania spółdzielczego został określony na 10-12 lat.

W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.