Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 14 czerwca 1981 r., SA 1272/81

Teza

Nie można uznać za samowolne w rozumieniu art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84 ze zm./ zajęcia lokalu mieszkalnego przed otrzymaniem i uprawomocnieniem się decyzji o przydziale tego lokalu, jeżeli działanie takie było zbieżne z zamiarem organu, w którego dyspozycji lokal ten pozostawał, wyrażonym na piśmie w formie przyrzeczenia dokonania przydziału osobie, która lokal zajęła.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Czesława S. na decyzję Wojewody Kaliskiego z dnia 6 lutego 1981 r. w przedmiocie przydziału mieszkania zastępczego rodzinie Reginy i Leszka Cz.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 6 lutego 1981 r., nr GT.8174/6/H, podjętą z upoważnienia Wojewody Kaliskiego, utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w P. z dnia 23 grudnia 1980 r., nr GT-8174/14/80 o przydziale lokalu mieszkalnego w domu nr 36 przy ul. K. w P. na rzecz czteroosobowej rodziny małżonków Reginy i Leszka Cz. i o odmowie przydziału tego lokalu pozostałym osobom ubiegającym się.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano, że Leszek Cz., z uwagi na wyjątkowo trudną sytuację mieszkaniową, już od 1978 r. znajdował się na kolejnych listach przydziału pomieszczeń zastępczych, lecz pomieszczenia takiego nie uzyskał z uwagi na brak lokali mieszkalnych. Zapewnienie zaś przydziału spornego lokalu nastąpiło pismem z dnia 8 grudnia 1980 r. skierowanym do Reginy Cz. z upoważnienia Naczelnika Miasta i Gminy P. Uznano zatem, że zarzut podniesiony w odwołaniu wniesionym przez Czesława S. jako właściciela budynku, w którym znajduje się sporny lokal, iż Regina i Leszek Cz. zajęli ten lokal samowolnie, nie znajduje uzasadnienia. Decyzją organu odwoławczego zaskarżona została przez Czesława S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze postawiono zarzut bezprawnego działania organów I i II instancji, które decyzjami wydanymi wbrew przepisowi art. 57 ust. 1 prawa lokalowego usankcjonowały samowolne zajęcie spornego lokalu przez rodzinę Cz., co nastąpiło w dniu 22 grudnia 1980 r. W odpowiedzi na skargę udzielonej w imieniu Wojewody Kaliskiego ponownie uznano, że zarzut samowolnego zajęcia lokalu przez rodzinę Cz. jest nietrafny, skoro posiadali oni pisemne zapewnienie o jego przydziale.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że wymieniony lokal został zajęty przez rodzinę Cz. w dniu 22 grudnia 1980 r., podczas gdy decyzja o jego przydziale została wydana przez organ I instancji w dniu 23 grudnia 1980 r. Zajęcie lokalu nastąpiło więc przed uzyskaniem decyzji o przydziale. Okoliczność ta, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego i z odpowiedzi na skargę, była brana pod uwagę w toku postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy doszedł jednak do wniosku, że skoro Regina Cz. uzyskała pisemne zapewnienie przydziału tego lokalu od właściwego organu, to zajęcie lokalu przed uzyskaniem i uprawomocnieniem się decyzji o jego przydziale nie nastąpiło samowolnie w rozumieniu art. 57 ust. 1 prawa lokalowego. Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji nasuwa się zatem pytanie, czy każde zajęcie lokalu podlegającego przydziałowi na podstawie decyzji administracyjnej, przed uzyskaniem takiej decyzji, jest samowolnym jego zajęciem w rozumieniu art. 57 ust. 1 prawa lokalowego. Gdyby nawet na to pytanie odpowiedzieć twierdząco, co przy złożoności wielu sytuacji wymagających natychmiastowego działania nie wydaje się możliwe, to i wówczas zachodziłaby potrzeba oceny, jakie znaczenie pod względem prawnym miało pisemne przyrzeczenie Naczelnika Miasta i Gminy P. z dnia 8 grudnia 1980 r. przydzielenia na rzecz rodziny Cz. spornego lokalu. Uznając, że nie miało ono znaczenia decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów rozdziału 7 działu II Kpa, to jednak nie można uznać za samowolne działania rodziny Cz. w znaczeniu użytym w art. 57 ust. 1 prawa lokalowego.

Działanie Reginy i Leszka Cz., aczkolwiek pozbawione prawnego uzasadnienia, to jednak było zbieżne z wyrażonym na piśmie zamiarem organu będącego dysponentem lokalu.

W tej sytuacji zajęcie lokalu w domu nr 36 przy ul. K. w P. przez rodzinę Cz., dysponującą pisemnym przyrzeczeniem dokonania jego przydziału, nie wyłączało możliwości wydania przez Naczelnika Miasta i Gminy P. decyzji kwestionowanej przez skarżącego. Okoliczność ta nie czyniła także koniecznym uchylenia decyzji organu I instancji z dnia 23 grudnia 1980 r. przez organ odwoławczy. Skoro zaś zachowane zostały inne warunki określone przepisami prawa, od których istnienia uzależniona jest możliwość przydzielenia lokalu mieszkalnego jako pomieszczenia na czas oczekiwania na uzyskanie mieszkania spółdzielczego /art. 32 ust. 2 prawa lokalowego/, to zaskarżone decyzje należy uznać za wydane bez naruszenia prawa, o którym mowa w art. 207 par. 2 i 3 Kpa.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, należało orzec o jej oddaleniu zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa.