Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 września 1981 r., SA 1471/81

Teza

1. Przepisy nakładają na organy służby zdrowia obowiązek przeprowadzenia dokładnego postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie związku przyczynowego pomiędzy zachorowaniem pracownika na chorobę zawodową a wykonywaniem przez niego pracy w warunkach narażających go na powstanie tej choroby.
2. Wskazanie przez pracownika służby zdrowia kontaktów /styczności/ z ludźmi chorymi zakaźnie lub z materiałami zakaźnymi jest pożyteczne i zalecane jako czynność mogącą ułatwić postępowanie dowodowe.
3. Niedopuszczalne natomiast i sprzeczne z treścią par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 45 poz. 271/ jest przerzucanie na pracownika ciężaru dowodu, przez zobowiązanie go do wskazania imiennych kontaktów /źródeł zakażenia/ i odmowa stwierdzenia choroby zawodowej tylko z tej przyczyny, że wskazane przez pracownika kontakty okazały się niewystarczające dla stwierdzenia choroby zawodowej.