Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 maja 1981 r., SA 825/81

Teza

Porozumienia zawierane pomiędzy organem administracji państwowej a organizacjami społecznymi, jak również zamiar realizacji postulatów i wniosków obywateli lub organizacji społecznych reprezentujących ich interesy, nie mogą stanowić przesłanki wydania decyzji administracyjnych, jeśli nie mają oparcia w przepisach prawa.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Józefa E. na decyzję Wojewody Włocławskiego z dnia 10 stycznia 1981 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego taksówką osobową - jako zajęcia dodatkowego i na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 18 grudnia 1980 r. i zgodnie z art. 208 Kpa zasądził od Wojewody Włocławskiego zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

W dniu 9 grudnia 1980 r. Józef E. złożył w Urzędzie Miejskim w W. wniosek o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie transportu taksówką osobową. Na wniosku tym znajduje się opinia Zarządu Wojewódzkiego Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Usług, w której stwierdza się, że udzielenie zezwolenia na wspomnianą działalność na pół etatu uważa się za zbędną z uwagi na pełne pokrycie potrzeb mieszkańców W. przez taksówki osobowe pełnoetatowe.

Wniosek Józefa E. został załatwiony pozytywnie w dniu jego złożenia, tj. przedłużono ważność posiadanego przezeń zezwolenia do dnia 9 czerwca 1981 r.

W dniu 10 września 1980 r. Prezydent Miasta W. wydał zarządzenie nr 11/80, w którym zarządził, iż z dniem 15 września 1980 r. Wydział Komunikacji Urzędu Miejskiego nie będzie wydawał osobom fizycznym, zatrudnionym w jednostkach gospodarki uspołecznionej, zezwoleń na wykonywanie przewozów taksówkami osobowymi, a następnie w dniu 5 grudnia 1980 r. zarządzenie to uchylił na mocy zarządzenia nr 14. W dniu 12 grudnia 1980 r. odbyło się spotkanie Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta W. z przedstawicielami Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ "Solidarność" w W. W czasie tego spotkania ustalono m.in., iż Prezydent miasta W. spowoduje, aby Wydział Komunikacji nie wydawał osobom fizycznym, zatrudnionym w jednostkach gospodarki uspołecznionej, zezwoleń na wykonywanie przewozów taksówkami osobowymi od dnia 12 grudnia 1980 r., a wszystkie zezwolenia wydane po dniu 15 września 1980 r. zostaną cofnięte zgodnie z wnioskiem Zarządu Wojewódzkiego Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Usług.

W dniu 18 grudnia 1980 r. Kierownik Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w W., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W., cofnął Józefowi E. zezwolenie na prowadzenie publicznego transportu drogowego taksówką osobową w ramach pół etatu. Przy wydawaniu tej decyzji powołał się w uzasadnieniu na "realizację postulatów i wniosków taksówkarzy pełnoetatowych" według treści protokołu z dnia 31 sierpnia 1980 r., a jako podstawę prawną powołał art. 48 ust. 1 ustawy o radach narodowych oraz polecenie Wydziału Komunikacji Urzędu Wojewódzkiego zawarte w notatce służbowej z dnia 15 grudnia 1980 r.

Józef E. złożył odwołanie od powyższej decyzji, jednak Wojewoda W. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, "gdyż na terenie miasta W. nie zachodzi społecznie i gospodarczo uzasadniona potrzeba wydawania zezwoleń osobom fizycznym, zatrudnionym w jednostkach gospodarki uspołecznionej, na wykonywanie przewozów taksówkami osobowymi na pół etatu". Tę ostateczną decyzję Wojewody W. Józef E. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Udzielanie zezwoleń na prowadzenie publicznego transportu drogowego, jak też cofanie takich zezwoleń, zostało uregulowane w ustawie z dnia 27 listopada 1961 r. o transporcie drogowym i spedycji krajowej /Dz.U. nr 53 poz. 297/ oraz w rozporządzeniu Ministra Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego /Dz.U. nr 34 poz. 234 ze zm./. Te więc przepisy powinny stanowić podstawę do wydawania decyzji o cofnięciu udzielonego zezwolenia. Wydanie decyzji na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Urzędem Wojewódzkim a Międzyzakładowym Komitetem Założycielskim NSZZ "Solidarność" nie upoważnia organu podejmującego decyzję do pominięcia przepisów prawnych regulujących cofanie udzielonych zezwoleń na wykonywanie nieregularnego transportu drogowego. Naczelny Sąd Administracyjny, badając zgodność zaskarżonych decyzji z prawem /art. 196 par. 1 Kpa/, stwierdził, że decyzje te zostały wydane bez powołania się na przepisy powszechnie obowiązujące. Organ I instancji w swej decyzji nie powołał podstawy prawnej oraz nie zamieścił uzasadnienia faktycznego i prawnego, co stanowiło naruszenie art. 107 par. 3 Kpa. Ogólnikowe powołanie się na "realizację postulatów i wniosków taksówkarzy pełnoetatowych" niczego nie wyjaśnia i nie stanowi uzasadnienia ani podstawy prawnej decyzji. Mimo rażąco błędnego uzasadnienia, organ II instancji nie uchylił decyzji I instancji, lecz utrzymał ją w mocy, sankcjonując w ten sposób wszystkie jej braki.

W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżone decyzje.