Uzasadnienie
Prezydent Miasta R., decyzją z dnia 22 grudnia 1980 r., odmówił Antoninie J. przydzielenia lokalu nr 3c w domu nr 23 przy ul. M. w R., zwolnionego wobec śmierci najemcy K.D., podając w motywacji owej decyzji, iż Antonina J., jako najemca lokalu nr 3, w tym samym domu, składającego się z jednego pokoju i kuchni o powierzchni 575, m2, oddała w bezpłatne używanie część tego lokalu czteroosobowej rodzinie Wacława C. - pasierba córki, doprowadzając w ten sposób do zagęszczenia lokalu. Oddanie osobie trzeciej części lokalu w bezpłatne użytkowanie nie wpływa w żaden sposób na obliczanie należnej najemcy powierzchni mieszkalnej, a zatem oparcie się na normie art. 31 ust. 3 prawa lokalowego byłoby w tym wypadku niecelowe z uwagi na ciężką sytuację mieszkaniową na terenie miasta R. Antonina J. odwołała się od tej decyzji zarzucając, że organ administracji państwowej stopnia podstawowego nie uwzględnił, iż zagęszczenie lokalu wynika z konieczności sprawowania nad nią opieki, gdyż jest osobą w wieku starczym, schorowaną i niedołężną, a Komisja Lekarska zaleciła nawet otrzymanie przez nią dodatkowej powierzchni mieszkalnej. Zamieszkujący z nią dalsi krewni sprawują nad nią opiekę od 1977 r., tj. od momentu ich zameldowania, prowadzi z nimi wspólne gospodarstwo, a z przepisu art. 29 prawa lokalowego wynika, że normy zaludnienia stosuje się nie tylko wobec najemcy, ale również wobec osób bliskich, co występuje w niniejszej sprawie.
Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Radomskiego nr GTIa-8171-B/4/81 z dnia 26 stycznia 1981 r. z motywacją, iż zgodnie z art. 31 ust. 3 prawa lokalowego opróżniona część lokalu powinna być przydzielona współnajemcy zajmującemu powierzchnię mieszkalną mniejszą od przysługującej mu według norm zaludnienia, a zatem mniejszą niż 7 m2 na jedną osobę uprawnioną, podczas gdy skarżąca zajmuje lokal składający się z jednego pokoju i kuchni o powierzchni użytkowej 57 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 23 m2. Przy obliczaniu stopnia zagęszczenia uwzględnia się wyłącznie najemcę oraz osoby uprawnione do wspólnego zamieszkania, a więc wymienione w decyzji o przydziale lokalu, natomiast nie uwzględnia się osób przyjętych przez najemcę w charakterze podnajemców, a także osób, którym najemca oddał część lokalu w bezpłatne użytkowanie. Uprawnienie skarżącej do korzystania z dodatkowej powierzchni mieszkalnej z uwagi na stan zdrowia nie może być zrealizowane, gdyż przyznanie tych uprawnień ma na celu oddzielenie osoby, której norma ta została przyznana, od pozostałych domowników.
Decyzję tę Antonina J. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie, ponawiając argumenty powołane już wyżej, a nadto podniosła, że nie uwzględniono faktu, iż pierwotnie lokal mieszkalny, o który ubiega się, był przez nią zajmowany jako pomieszczenie kuchenne i tylko na skutek zmniejszenia się w owym czasie jej rodziny oraz ówczesnego stanu zdrowia nie protestowała przeciwko ograniczeniu jej powierzchni mieszkalnej. Obecnie odzyskanie tego lokalu po zmarłej K.D. staje się dla niej koniecznością życiową ze względu na niezbędność opieki nad nią. Pokój, o który się stara, ma wejście z jej mieszkania i absolutnie nie nadaje się na samodzielnie mieszkanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Radomski wniósł o jej oddalenie, podnosząc analogiczną argumentację, jaką zawarł w motywacji zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Analiza legalności decyzji w kontekście przepisu art. 196 par. 1 Kpa wykazuje jej zgodność z prawem, a to z treścią art. 31 ust. 3 prawa lokalowego, co zostało wyczerpująco omówione w uzasadnieniu decyzji Wojewody oraz w odpowiedzi na skargę. Podkreślenia wymaga, iż skarżąca zajmuje dotychczasowy lokal mieszkalny w granicach normy zaludnienia /a nawet powyżej jej górnej granicy/. Kwestia dysponowania zwalnianymi częściami tego lokalu będącymi odrębnymi przedmiotami najmu, regulowana jest przepisem art. 31 ust. 3 prawa lokalowego i dotyczy praw współnajemcy wyłącznie w sytuacji, gdy w swej części lokalu zajmuje on powierzchnię mniejszą od przysługującej mu według norm zaludnienia. Jak głosi przepis art. 29 ust. 2 prawa lokalowego, przy przydziale lokalu mieszkalnego oraz przy obliczaniu należnej najemcy powierzchni mieszkalnej uwzględnia się normę dla osoby trzeciej, sprawującej opiekę nad osobą starszą. Celem tego przepisu nie jest jednak zaspokajanie w tym trybie potrzeb mieszkaniowych samodzielnej rodziny, tj. małżeństwa z dwojgiem małoletnich dzieci, a jest to sytuacja, na którą powołuje się skarżąca. W ramach przepisu art. 8 prawa lokalowego należałoby przyjąć, iż Wacław C. - jako pasierb córki skarżącej, na co skarżąca powołuje się - jest w zasadzie osobą bliską najemcy, jako powinowaty w linii zstępnych. Nie stanowi to jednak racjonalnie uzasadnionego motywu do nadmiernego zagęszczenia lokalu przez skarżącą dla osiągnięcia skutku, o jakim traktuje żądanie objęte omawianą sprawą.
Nie znajdując zatem w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa objętych przepisem art. 207 par. 2 Kpa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa.