Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w T., po rozpatrzeniu odwołania strony "P.-C." G. B. P. spółka z o.o. w W., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny. Prezes Głównego Urzędu Ceł wydał na wniosek strony decyzję z dnia 26 marca 2001 r. w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, dotyczącej klasyfikacji taryfowej preparatu "P.-C. F.", według której ten towar, stosowany do produkcji napoju bezalkoholowego o nazwie "P.-C.", winien być klasyfikowany do kodu 2106 90 98 0 Taryfy celnej. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie. Prezes Głównego Urzędu Ceł, po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia 9 maja 2001 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Następnie strona powyższą decyzję ostateczną zaskarżyła skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie, przed rozpoznaniem tego środka zaskarżenia, strona zgłosiła w Urzędzie Celnym w B. do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze towar określony jako "P.-C. F.", klasyfikując go do kodu PCN 2106 90 98 0. Do zgłoszenia celnego strona dołączyła wiążącą informację taryfową z dnia 26 marca 2001 r.
W dniu 23 kwietnia 2002 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł wydał w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ decyzję na mocy, której uchylił w całości zaskarżoną do Sądu swoją decyzję z dnia 9 maja 2001 r. oraz zmienił decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł zawartą w wiążącej informacji taryfowej z dnia 26 marca 2001 r., wydaną w I instancji w części dotyczącej klasyfikacji towaru, określając w miejsce kodu PCN 2106 90 98 0, właściwy kod PCN 3302 10 21 0 oraz w zakresie uzasadnienia klasyfikacji towaru. W pozostałej części utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej omawianego rozstrzygnięcia wskazano również, obok wspomnianego art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przepis art. 233 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w związku z art. 5 par. 7 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802/. W uzasadnieniu powołano się na opinię Sekretariatu Światowej Organizacji Celnej z dnia 18 marca 2002 r., w której zaproponowano podpozycję 3302 10 Taryfy celnej, jako właściwą do klasyfikacji produktu o nazwie handlowej "P.-C. F.".
Po wydaniu tej decyzji i powołując się na jej treść, strona złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego w B. wniosek o uznanie zgłoszenia za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towarowej oraz stawek celnych i określenia długu celnego. Równocześnie wniesiono na podstawie art. 246 par. 2 i 4 oraz art. 249 Kodeksu celnego o zwrot nienależnie uiszczonych należności celnych wraz z odsetkami.
Organ I instancji, po rozpoznaniu powyższego wniosku, wydał decyzję, w której uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za prawidłowe. W uzasadnieniu podkreślono, że przedstawiona przez stronę decyzja Prezesa GUC z dnia 23 kwietnia 2002 r., nie daje podstaw do zmiany kodu taryfy celnej. Powołano się na treść art. 5 par. 2 Kodeksu celnego, z którego wynika, że wiążąca informacja taryfowa wiąże organy celne oraz podmioty, którym udzielano tej informacji.
Dyrektor Izby Celnej w T., po rozpoznaniu odwołania strony, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy, w pisemnym uzasadnieniu decyzji wskazał, że co do zasady w zakresie klasyfikacji celnej, przychyla się do stanowiska strony skarżącej. Jednak, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, decydujące znaczenie w sprawie ma wydana w dniu 26 marca 2001 r. wiążąca informacja taryfowa, obowiązująca w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Organ odwoławczy podkreślił, że bez znaczenia jest zmiana decyzji zawierającej wiążącą informację taryfową, gdyż decyzja z dnia 23 kwietnia 2002 r. została wydana w trybie art. 5 par. 7 pkt 2 Kodeksu celnego. Zdaniem organu bez znaczenia było uchylenie decyzji Prezesa GUC w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a następnie wzruszenie decyzji, wydanej w I instancji. Unormowania zawarte w art. 5 Kodeksu celnego zwierają szczegółową regulację dotyczącą wydania wiążącej informacji taryfowej. Zatem są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów ordynacji podatkowej.
Dyrektor Izby Celnej uznał, że na mocy decyzji Prezesa GUC z dnia 23 kwietnia 2002 r., wydana wcześniej wiążąca informacja taryfowa z dnia 26 marca 2001 r. straciła ważność, a podstawą utraty ważności było wystąpienie przesłanki wynikającej wprost z przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 par. 7 pkt 2 Kodeksu celnego. Podkreślono, że na podstawie tego przepisu wiążąca informacja taryfowa "straciła ważność", a nie "jest nieważna" oraz to, że straciła ważność z powodu okoliczności /zmiana interpretacji przepisów taryfy celnej/, które powstały po wydaniu pierwotnej wiążącej informacji taryfowej.
Organ odwoławczy uznał, że pierwotna wiążąca informacja taryfowa utraciła swoją ważność z dniem 23 kwietnia 2002 r., to jest z dniem wydania decyzji zawierającej drugą, odmienną wiążącą informację taryfową. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, brak jest podstaw prawnych do weryfikacji czynności dokonanych przez stronę i organ celny przed powyższym dniem.
Organ celny II instancji wskazał również, że udzielona w dniu 23 kwietnia 2002 r. wiążąca informacja taryfowa, nie może działać wstecz. Pierwsza zaś z decyzji Prezesa GUC, zawierająca wiążącą informację taryfową, była wykonalna.
Na powyższą decyzję skargę do Sądu wniosła strona - P.-C. G. B. P. spółka z o.o. w W. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 i art. 87 Konstytucji Rzeczpospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/. Ponadto podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 246 Kodeksu celnego w związku z art. 65 par. 4 pkt 2 i art. 85 par. 1 Kodeksu celnego, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, a także Reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Polskiej Nomenklatury Scalonej oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej. Autor skargi zarzucił również naruszenie przepisów proceduralnych, a mianowicie art. 120, art. 121 par. 1, art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191 ordynacji podatkowej.
Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał na istnienie w sprawie wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 246 Kodeksu celnego do zwrotu należności celnych.
Wskazano, że wzruszenie decyzji zawierającej wiążącą informację taryfową w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym przywróciło stan pierwotny w sprawie, a więc do sytuacji z chwili złożenia wniosku o wydanie informacji w trybie art. 5 Kodeksu celnego. Natomiast w tej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 5 par. 7 pkt 2 Kodeksu celnego. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki z tego przepisu. Sekretariat Światowej Organizacji Celnej nie jest bowiem organem kompetentnym w zakresie wyjaśnień do taryfy celnej.
Zdaniem skarżącego, wiążąca informacja taryfowa nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji Rzeczpospolitej. Zatem zawartość wiążącej informacji taryfowej nie ma znaczenia w aspekcie przesłanek wymaganych przez art. 246 Kodeksu celnego.
Skarżący wskazał, że rażącym naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawa oraz zasady pogłębiania zaufania do organów celnych jest sytuacja, że Prezes GUC wydaje błędną decyzję, którą następnie zmienia, zaś inny organ celny z tej decyzji wywodzi ujemne konsekwencje dla strony.
Autor skargi podkreślił, że organy celne przy nie zmienionym stanie prawnym, odmiennie klasyfikowały ten sam towar. Postępowanie to narusza art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej oraz art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a zatem zgodność z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania. W tym aspekcie kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że narusza ona przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania. Konsekwencją takich ustaleń jest uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego decyzji.
W niniejszej sprawie stan faktyczny był bezsporny. Rozbieżności pomiędzy organami celnymi a stroną zachodziły jedynie w zakresie kwalifikacji prawnej bezspornych okoliczności. Importer wystąpił z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, powołując się na decyzję Prezesa GUC z dnia 23 kwietnia 2002 r., zmieniającą wcześniejszą wiążącą informację taryfową. Organ I instancji zaś rozpoznając ten wniosek, powołał się na decyzję Prezesa GUC z dnia 26 marca 2001 r., zawierającą pierwotną wiążącą informację taryfową, zmienioną powyższym rozstrzygnięciem. Zatem podstawowym zagadnieniem, od którego uzależniona jest zasadność skargi, jest to, czy w chwili dokonywania przedmiotowego zgłoszenia celnego, obowiązywała wiążąca informacja taryfowa, a jeżeli tak to, która? Czy ta wydana w dniu 26 marca 2001 r., czy też z dnia 23 kwietnia 2002 r., a więc z daty po dokonaniu zgłoszenia.
Kodeks celny w art. 5 zawiera regulację wiążącej informacji taryfowej. Na podstawie art. 5 par. 10 Kodeksu celnego Minister Finansów w dniu 17 sierpnia 1999 r. wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wydawania wiążącej informacji taryfowej, wzoru wniosku i niezbędnych dokumentów, które należy do niego dołączyć, a także wzoru formularza wiążącej informacji taryfowej /Dz.U. nr 70 poz. 788 ze zm./. Akty te zawierają kompleksową regulację instytucji prawa materialnego celnego, jaką jest wiążąca informacja taryfowa. Jednakże nie można się zgodzić ze stanowiskiem prezentowanym przez organy celne, że powyższe unormowania, jako przepisy szczególne, wyłączają możliwość stosowania przepisów ordynacji podatkowej. Pogląd ten byłby prawidłowy, gdyby nie unormowanie zawarte w art. 5 par. 1 Kodeksu celnego. Zgodnie z tym przepisem, wiążąca informacja taryfowa wydawana jest w formie decyzji. Ponieważ wyżej wskazane unormowania nie regulują całościowo zagadnień dotyczących wydawania decyzji, postępowania odwoławczego, czy też możliwości wzruszania decyzji, stosownie do odesłania zawartego w art. 262 Kodeksu celnego, do postępowania w sprawach celnych w zakresie wydawania wiążącej informacji taryfowej, stosować się będzie odpowiednio przepisy działu IV o postępowaniu podatkowym, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Zasadą wynikającą z art. 5 par. 5 Kodeksu celnego jest to, że wiążąca informacja taryfowa ważna jest przez okres 6 lat od daty wydania. Przepis ten w par. 6 i par. 7 przewiduje przypadki, gdy wiążąca informacja taryfowa przestaje obowiązywać przed upływem powyższego terminu. Przy czym w sytuacji, gdy informacja została wydana na podstawie nieprawdziwych dokumentów lub nieprawidłowych bądź niekompletnych danych przedstawionych przez wnioskodawcę, jest ona nieważna ex tunc /art. 5 par. 6 Kodeksu celnego/. Natomiast w okolicznościach wynikających z art. 5 par. 7 Kodeksu celnego wiążąca informacja taryfowa traci ważność ex nunc. Oczywistym jest, że organy celne nie mają racji twierdząc, że nieważność lub utrata ważności wiążącej informacji taryfowej może nastąpić wyłącznie na skutek jednego ze zdarzeń przewidzianego w art. 5 par. 6 lub par. 7 Kodeksu celnego. Taki wniosek można wysnuć z twierdzeń organów celnych. Jak już wspomniano, wiążąca informacja taryfowa wydawana jest w formie decyzji administracyjnej. Zatem ta decyzja w toku postępowania odwoławczego w ramach postępowania celnego, może zostać zmieniona, czy też wyeliminowana z obrotu prawnego. Również ostateczna decyzja administracyjna Prezesa GUC może zostać wzruszona w trybie wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności. Także Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę na ostateczną decyzję zawierającą wiążącą informację taryfową, uprawniony jest do zbadania jej legalności. Zatem dopuszczalność i możliwość utraty ważności, czy też stwierdzenia nieważności wiążącej informacji taryfowej, nie ogranicza się jedynie do wypadków określonych we wspomnianym przepisie art. 5 par. 6 i 7 Kodeksu celnego.
W niniejszej sprawie pierwotna wiążąca informacja taryfowa została wydana przez Prezesa GUC decyzją z dnia 26 marca 2001 r. Określono wówczas kod Taryfy celnej 2106 90 98 0. Błędne jest stanowisko organów celnych, że powyższa wiążąca informacja taryfowa utraciła ważność na skutek ziszczenia się przesłanki z art. 5 par. 7 pkt 2 Kodeksu celnego. W tym zakresie organy celne powołują się na decyzję Prezesa GUC z dnia 23 kwietnia 2002 r. W sentencji tego rozstrzygnięcia wprawdzie przytoczono, jako podstawę prawną przepis art. 5 par. 7 pkt 2 Kodeksu celnego. Ponadto w uzasadnieniu tej decyzji powołano się na opinię Sekretariatu Światowej Organizacji Celnej z dnia 18 marca 2002 r.
Powyższe stanowisko, prezentowane w zaskarżonej decyzji, nie jest trafne. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że tryb postępowania, prowadzący do wykazania nieważności lub utraty ważności decyzji administracyjnej, zawierającej wiążącą informację taryfową, określony w art. 5 par. 6 i par. 7 Kodeksu celnego, dotyczy decyzji ostatecznych i prawomocnych, czyli tych, od których nie służy odwołanie do organu odwoławczego lub skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jest to bowiem odrębna sprawa, w stosunku do tej zainicjowanej wnioskiem o wydanie wiążącej informacji taryfowej. Postępowanie to może być wszczęte na wniosek lub z urzędu. Jedynymi okolicznościami, podlegającymi badaniu przez organ celny, jest fakt zaistnienia jednego ze zdarzeń określonych we wspomnianym przepisie art. 5 par. 6 i par.
- Zatem jest to instytucja odnosząca się do decyzji zawierających wiążącą informacje taryfową, zweryfikowaną w toku postępowania odwoławczego i skontrolowaną przez Sąd administracyjny w aspekcie jej legalności.
Natomiast odmienna sytuacja zachodzi, gdy decyzja administracyjna nie jest jeszcze ostateczna lub prawomocna. Ponieważ wiążąca informacja taryfowa wydawana jest w formie decyzji administracyjnej, w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, bądź też w skardze na decyzje ostateczną, wnioskodawca jest uprawniony podnosić wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania.
W niniejszej sprawie decyzja Prezesa GUC z dnia 26 marca 2001 r., zawierająca wiążącą informacje taryfową, została zaskarżona przez wnioskodawcę odwołaniem. Ostateczna decyzja z dnia 9 maja 2001 r. zaś została zaskarżona skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeszcze przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, Prezes GUC w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, uchylił zaskarżoną decyzję. Następnie, powołując się na przepis art. 233 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zmienił decyzję Prezesa GUC z dnia 26 marca 2001 r. i orzekł, określając wiążącą informację taryfową według kodu PCN 3302 10 21 0. Ponieważ przepis art. 233 par. 1 pkt 2 ordynacji podatkowej nie przewiduje zmiany zaskarżonej decyzji, w istocie, pomimo błędnego sformułowania, nastąpiło uchylenie decyzji Prezesa GUC z dnia 26 marca 2001 r. i orzeczono merytorycznie, co do istoty sprawy. Zatem na podstawie tej decyzji, wydanej w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zawierającej pierwotną wiążącą informację taryfową. W inny sposób nie można interpretować omawianego rozstrzygnięcia, a w szczególności niedopuszczalna jest wykładnia tej decyzji prezentowana przez organy celne. Po wniesieniu skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, "gospodarzem sporu" staje się Sąd. Jedyny wyjątek przewidziany jest w art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który umożliwia w drodze autokontroli uwzględnienie w całości żądań skarżącego, zawartych w skardze. Nie można więc zasadnie twierdzić, że uwzględnienie skargi w trybie art. 38 ust. 2 wspomnianej ustawy jest bez znaczenia. Stwierdzenie nieważności lub utraty ważności wiążącej informacji taryfowej, przewidziane w art. 5 par. 6 i par. 7 Kodeksu celnego, jak już "wcześniej wskazano, następuje w odrębnym trybie, jako odrębna sprawa.
Niedopuszczalne jest bowiem, w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi do sądu i zmierzającym do skontrolowania legalności zaskarżonej decyzji, orzekanie w przedmiocie utraty ważności wiążącej informacji taryfowej, z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z art. 5 par. 8 Kodeksu celnego.
Ponadto należy podkreślić, że powoływana przez Prezesa GUC, w uzasadnieniu decyzji, opinia Sekretariatu Światowej Organizacji Celnej, była jedynie jednym z elementów stanu faktycznego, doprowadzającym organ do ostatecznej konkluzji w zakresie zasadności skargi. Zwłaszcza, że jak trafnie zauważył skarżący. Sekretariat Światowej Organizacji Celnej nie jest organem uprawnionym do wydawania wiążących wyjaśnień, czy też opinii. Warto również wskazać, że nie został spełniony wymóg publikacji opinii, przewidziany w art. 5 par. 7 pkt 2 in fine Kodeksu celnego.
Zatem uwzględniając powyższe uwagi należy uznać, że w przepisanym przez prawo trybie, wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję Prezesa GUC z dnia 26 marca 2001 r., zawierającą pierwotną wiążącą informacje taryfową. Dlatego też informacja taryfowa zawarta w tej decyzji nie miała w dniu przedmiotowego zgłoszenia celnego wiążącego charakteru. Odmienne stanowisko nie jest do zaakceptowania. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, że strona, zobowiązana do określonego działania, na podstawie wadliwej decyzji administracyjnej, następnie w przepisanym trybie uchylonej i wyeliminowanej z obrotu prawnego, doznaje z tego tytułu szkody. Sprzeczne było by to z konstytucyjną zasadą państwa prawnego, wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej. Również naruszałoby to zasadę prowadzenia postępowania celnego w sposób budzący zaufanie do organów celnych, wynikającą z art. 121 par. 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego. Nie może bowiem strona z tego tytułu ponosić negatywnych konsekwencji. Skutki wadliwej decyzji administracyjnej, uchylonej i wyeliminowanej z obrotu prawnego nie mogą mieć charakteru nienaruszalnego.
Konsekwencją powyższego jest to, że w dniu dokonywania przedmiotowego zgłoszenia celnego, nie obowiązywała żadna wiążąca informacja taryfowa. Informacja taryfowa, określona w decyzji Prezesa GUC z dnia 26 marca 2001 r., podzieliła bowiem los prawny decyzji, która przecież została uchylona i wyeliminowana z obrotu prawnego. Druga zaś wiążąca informacja taryfowa, wynikająca z decyzji Prezesa GUC z dnia 23 kwietnia 2002 r., stosownie do treści art. 5 par. 2 Kodeksu celnego, ma zastosowanie do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po tej dacie. Dlatego też organ celny, rozpoznając wniosek strony o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, nie mógł poprzestać jedynie na konstatacji wynikającej z treści art. 5 par. 2 zdanie 1 Kodeksu celnego, powołując się na związanie pierwotną wiążącą informacją taryfową. Organ ten zobowiązany był przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia prawidłowej klasyfikacji celnej przedmiotowego towaru. Zasadą jest, że towar może być klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych. Zatem przy nie zmienionym stanie prawnym i faktycznym nie dopuszczalna jest sytuacja, gdy organy celne ten sam towar klasyfikują do innych pozycji. Takie postępowanie było by możliwe jedynie, gdyby organy celne, jak i importer był związany wiążącą informacją taryfową, wynikającą z ostatecznej i prawomocnej decyzji. Taka zaś sytuacja, jak już wcześniej wskazano, w niniejszym postępowaniu nie zachodziła.
Natomiast Sąd uznał, że nie jest zasadny zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art. 246 Kodeksu celnego.
Wniosek ten nie wynika z braku przesłanek określonych w tej normie prawnej. Należy bowiem podkreślić, że zarówno organ I instancji jak i organ II instancji nie rozpoznał wniosku strony w części dotyczącej zwrotu nienależnie uiszczonych należności celnych wraz z odsetkami, opartego na treści art. 246 Kodeksu celnego. Brak jest bowiem wskazania tego przepisu w podstawie prawnej obu decyzji, jak i omówienia przesłanek z art. 246 Kodeksu celnego w uzasadnieniu rozstrzygnięć. Strona zaś w przepisanym terminie nie wnosiła o uzupełnienie decyzji. Zatem nie można zasadnie twierdzić, że organy celne naruszyły przepis art. 246 Kodeksu celnego, skoro w tej części wniosek nie został rozpoznany.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 55 ust. 1.