Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 grudnia 2002 r. (...) Prezydent Miasta B. odmówił Wacławowi Ł. wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy garażu samochodowego.
W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskowana lokalizacja garażu znajduje się na terenie, na którym obowiązuje zakaz realizacji nowej zabudowy. Wynika to z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "B." zatwierdzonego Uchwałą nr LII/918/98 Rady Miasta B. z dnia 15.04.1998 r. /Dz.Urz. Woj. B. nr 63 poz. 370 z dnia 6.11.1998 r.
Organ I instancji powołując się na przepis art. 2 i art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ wskazał, że wnioskowana inwestycja nie może być sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Odwołanie od tej decyzji wniósł Wacław Ł. podnosząc, że w sprawie zostało zignorowane jego prawo do prawidłowego i racjonalnego korzystania z budynku. Odwołujący powołał się tu na ustawę z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /t.j. Dz.U. 2000 nr 80 poz. 903 ze zm./.
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia 5 lutego 2003 r. (...) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i zachowaniu warunków określonych w ustawach.
W obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, teren wnioskowanej inwestycji określony jest jako teren istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, z zakazem realizacji nowej zabudowy, z dopuszczeniem przeprowadzenia remontów i przebudowy istniejących budynków oraz z nakazem realizacji zieleni niskiej i wysokiej od strony istniejących i projektowanych parkingów.
W tej sytuacji zamierzona budowa garażu samochodowego na tym terenie nie może być uznana jako zgodna z ustaleniami planu.
Dalej organ I instancji, powołując się na art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami planu. Nadmienił przy tym, że podniesione w odwołaniu argumenty nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji.
Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wacław Ł. W skardze skarżący podniósł zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja jest krzywdząca, gdyż ogranicza jego prawo własności.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo wskazując, iż obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi przepis gminny, który zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym ogranicza zarówno podmioty zainteresowane podjęciem działań inwestycyjnych, jak i organy administracyjne rozstrzygające te kwestie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.
W sprawie należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, organ administracyjny związany jest treścią zgłoszonego wniosku i ogranicza się do zbadania określonej we wniosku inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i innymi przepisami szczegółowymi.
Zwrócić tu bowiem należy uwagę, iż zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W sprawie bezsporne jest, że budowa przedmiotowego garażu miała być zrealizowana na terenie działki nr ewid. 62/3 w obrębie 393 przy ulicy B. 4 na obszarze oznaczonym symbolem "01 MW".
Organy obydwu instancji niewadliwie ustaliły, że budowa garażu miała być realizowana na terenie istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, gdzie obowiązuje zakaz realizacji nowej zabudowy. Zgodzić więc należy się ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonej decyzji o braku możliwości uwzględnienia wniosku.
Oceny tej nie mogą podważyć wywody skarżącego o naruszeniu jego prawa własności. W tym miejscu wypada nadmienić, iż plan zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi ustawami, kształtuje sposób wykonywania prawa własności i w sposób istotny determinuje treść prawa własności w zakresie wykorzystania nieruchomości /art. 33 cyt. ustawy/. Jednym z atrybutów prawa własności jest, stosownie do art. 140 Kc uprawnienie do swobodnego korzystania z rzeczy.
Przepis ten nie zapewnia jednak absolutnej władzy nad rzeczą wskazując, że podlega ona ograniczeniu, które wyznaczają ustawy, zasady współżycia społecznego, społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa. O tym, jakiego rodzaju będą to ograniczenia i w jakim stopniu właściciel nieruchomości będzie ograniczony w sposobie korzystania z nieruchomości, decydują ustalenia przyjęte w uchwale dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego.
W rozpatrywanej sprawie obowiązująca jest Uchwała nr LII/918/98 Rady Miasta B. z 15 kwietnia 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "B." w B. i właśnie z tej uchwały ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości wynikają.
Z kolei wywody dotyczące braku odniesienia się do innych ustaw są o tyle chybione, że przy rozpoznaniu wniosku o warunkach zabudowy, zasadniczym aktem prawnym jest ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wreszcie nie mogły być uwzględnione wywody zarzucające, w następstwie ograniczenia prawa własności, wyrządzenie szkody.
Roszczenia związane z ograniczeniem korzystania z nieruchomości, mają charakter cywilnoprawny, a spory dotyczące tych roszczeń podlegają rozstrzygnięciu przed sądem powszechnym w procesie cywilnym /art. 36 ust. 13 cyt. ustawy/.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które należałoby wziąć pod rozwagę z urzędu, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.