Wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 stycznia 2004 r., SA/Bd 2439/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 21 stycznia 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób na terenie Miasta I. oddala skargę

Skład

Sędzia NSA Wiesław Czerwiński przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Ireneusz Fornalik
Jakub Jagodziński protokolant

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu odwołania K. B. reprezentowanego przez radcę prawnego A. P., uchylił decyzję Prezydenta Miasta I. z dnia [...] nr [...] w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...] serii [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób na trasie [...] w I., oznaczonej jako linia nr [...] na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 11371 ze zm.) i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organom pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Prezydent Miasta I. na podstawie art. 24 ust. 4 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 11371 ze zm.) oraz art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.) cofnął K. B. zezwolenie, albowiem w wyniku działań kontrolnych ustalono, że przewoźnik wykonywał kursy poza rozkładem jazdy, a ponadto nie posiadał aktualnego wykazu pojazdów zgłoszonych do przewozu. W związku z tym została rozwiązana z przewoźnikiem umowa na korzystanie z przystanków autobusowych na terenie miasta I. Kontrola wykazała, że kierowca autobusu o nr rej. [...] nie okazał wszystkich dokumentów niezbędnych do wykonywania przewozu osób. Zdaniem organu pojazd posiadał przeróbki konstrukcyjne, co naruszało prawo oraz wbrew warunkom wyposażony był tylko w jedne drzwi wejściowe. Okoliczności te wskazują na naruszenie warunków zezwolenia, co uzasadniało jego cofnięcie.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. decyzja organu I instancji nie jest zgodna z prawem. Wskazano na treść przepisu art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 11371 ze zm.) i stwierdzono, że nie zachodzą przesłanki, w rozumieniu tego przepisu, do cofnięcia zezwolenia. Okoliczności faktyczne ustalone w sprawie nie wyczerpują dyspozycji tego przepisu. Organ nie uzasadnił wyczerpująco podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Decyzja nie może być oparta na treści art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.) albowiem utracił on moc. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ powinien wykazać istnienie przesłanek do cofnięcia zezwolenia ściśle określonych w treści art. 24 ust. 4 cyt. ustawy.

K. B. za pośrednictwem pełnomocnika, złożył skargę na powyższą decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta I. z dnia [...] nr [...].

Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i nie przekazywanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zaskarżonym decyzjom zarzucił niezgodność z prawem, a mianowicie z art. 24 ust. 4 ustawy z 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 11371 ze zm.), w szczególności z uwagi na to, że ze strony skarżącego nie nastąpiło naruszenie lub zmiana warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane, niezgodność z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z 29.08.1997 r. o warunkach wykonywania krajowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.), niezgodność z treścią art. 107 § 3 Kpa (brak uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej), oparcie decyzji na nieobowiązującym od 1 stycznia 2002 r. art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 29.08.1997 r. o warunkach wykonywania krajowego przewozu osób.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził, że nie zachodziły przesłanki ustawowe ażeby skarżącemu zostało cofnięte zezwolenie i takie przesłanki nadal nie zachodzą. Pracownik, który wykonał przejazd niezgodny z rozkładem jazdy został ukarany. Kierowca nie był osobą wyznaczoną do obecności przy czynnościach kontrolnych. Zdaniem pełnomocnika skarżącego jedyną decyzją, jaką mogło podjąć SKO była decyzja o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta I. na podstawie art. 138 § 2 Kpa, dając tym samym wyraz przekonania, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zaskarżona decyzja co prawda nie w pełni eksponuje elementy stanu faktycznego, który należy wyjaśnić, ograniczając się do wskazania, że do organu pierwszej instancji należy prawna ocena stanu faktycznego pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371), to jednakże należy podzielić pogląd co do konieczności wyjaśnienia niektórych elementów stanu faktycznego.

Powodem wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób na linii nr [...] były naruszenia stwierdzone podczas kontroli w dniu 26 lutego 2003 r. Stwierdzono wówczas, że były wykonywane dodatkowe kursy poza obowiązującym rozkładem jazdy. Do protokołu kierowca oświadczył, że o godz. 640 (kontrola o godz. 645) wyjeżdżał na trasę (nr rej. [...]). Kontrola przeprowadzona tego samego dnia o godz. 625 autobusu o nr rej. [...] wykazała wykonanie kursu poza rozkładem jazdy. Okoliczności wykonania tych kursów nie do końca zostały wyjaśnione, albowiem skarżący i kierowca podają odmienne wyjaśnienia. Nie ustosunkowano się do tego i nie określono komu dano wiarę, a komu nie.

Organ I instancji nieprawidłowo ocenił wymogi techniczne autobusu [...]. Czym innym jest wyposażenie autobusu w dwoje drzwi, a czym innym ich używanie. Wątpliwość budzi także stwierdzenie o zamontowaniu dodatkowego fotela dla pasażera w świetle twierdzeń zawartych w postanowieniu o odmowie wszczęcia dochodzenia.

Okoliczności te, jakkolwiek nie wyeksponowane w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazują na konieczność jednoznacznej oceny zebranych w sprawie dowodów i wyjaśnień.

Sąd z urzędu pragnie zauważyć, że w orzecznictwie sądowym i Trybunału Konstytucyjnego niejednokrotnie akcentowana była zasada proporcjonalności. Ingerencja w konstytucyjną zasadę wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji) musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi naruszeń.

Sąd nie podziela poglądów skarżącego co do naruszenia art. 24 ust. 4 ustawy z 06.09.2001 r. o transporcie drogowym. Realizacja uprawnienia organu do cofnięcia zezwolenia musi następować w postępowaniu wolnym od wad procesowych. Dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zajęcie stanowiska co do występowania lub nie przesłanek cofnięcia zezwolenia pozwoli na ocenę, czy przepis ten został naruszony.

Niezrozumiały jest natomiast zarzut dotyczący niezgodności decyzji z art. 103 ust. 2 ustawy z 29.08.1997 r. o warunkach wykonywania krajowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.), która to straciła moc przed datą wydania decyzji przez SKO, a nadto składała się z 27 artykułów.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd skargę oddalił.

M. Linska-Wawrzon W. Czerwiński I. Fornalik