Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu odwołania W. i L.L. utrzymało w mocy zaskarżoną przez nich decyzję Wójta Gminy B. z dnia (...) nr (...) odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr (...) w miejscowości K. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wprawdzie powyższe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy B. nr (...) z dnia (...) w którym działka nr (...) położona jest na obszarze jednostki planistycznej o symbolu 17MN określonej jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością zabudowy wielorodzinnej, jednak mała powierzchnia działki (188 m2) oraz jej trójkątny kształt wykluczają usytuowanie na niej budynku o proponowanej powierzchni zabudowy (60 m2) w taki sposób, aby zachowane zostały wymagane odległości budynku i związanych z nim urządzeń od granicy z sąsiednimi działkami, stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Nadto, zdaniem organu II instancji, z uwagi na położenie działki między dwoma rzędami istniejących budynków jednorodzinnych, niemożliwe byłoby również zachowanie określonego architektonicznego kształtu zabudowy i ładu urbanistycznego.
Ustosunkowując się do zawartego w odwołaniu zarzutu, iż działka nr (...) została nabyta aktem notarialnym jako budowlana, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż o tym czy działka gruntu może być uznana za działkę budowlaną decydują: jej wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej i wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej, spełniające wymogi do realizacji obiektów budowlanych, wynikające zarówno z aktów prawa miejscowego, jak i przepisów odrębnych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2003 r. W. i L. L. określili zaskarżoną decyzję jako krzywdzącą i zakwestionowali jej zasadność, skoro działkę kupili jako budowlaną z zamiarem realizacji na niej małego domku, na jaki ich stać.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie podtrzymując zawarte w decyzji z dnia (...) stanowisko i wywodząc, że analiza określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690) uwarunkowań dotyczących usytuowania budynku na nieruchomości wykazuje, iż nie jest możliwe wybudowanie budynku na działce należącej do skarżących w taki sposób, aby zachowane zostały wymogi w zakresie odległości budynku od granic działki, a nadto, iż akt ten nie zawiera podstawy prawnej do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu budowlanego usytuowanego bezpośrednio przy granicy z niezabudowaną działką budowlaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z uwagi na niezakończenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie do dnia 31 grudnia 2003 r., stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) skarga podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Skarga jest zasadna.
Do wniosku z dnia 16 kwietnia 2003 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budowy domu jednorodzinnego załączono, zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) mapę sytuacyjno-wysokościową z zaznaczonymi granicami działki nr (...) i działek na przyległym do niej terenie oraz naniesionym prowizorycznie w granicach objętej wnioskiem działki zarysem budynku o nieregularnym kształcie.
Natomiast integralną część decyzji organu I instancji stanowił inny egzemplarz tej samej mapy, na której na działce nr 349/15 nakreślono obiekt w kształcie trójkąta, o bokach usytuowanych równolegle do granic działki posiadającej ten sam kształt, zaznaczając odległość 4 metrów między poszczególnymi ścianami obiektu, a granicami działki i określając w legendzie mapy, iż jest to teren przeznaczony pod budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego.
Na podstawie rysunku obiektu widniejącego na załączonej do decyzji mapie nie sposób, zdaniem Sądu, ustalić czy jego parametry uniemożliwiają zachowanie wymogów odległościowych przewidzianych w § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), jak to przyjęto w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wójta Gminy B. Należy przy tym mieć na uwadze, że unormowania zawarte w wymienionym paragrafie rozporządzenia przewidują różne warianty usytuowania budynku w stosunku do granic działki.
Skoro negatywne decyzje organów I i II instancji dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej na działce W. i L. L. inwestycji są wynikiem stwierdzenia braku możliwości zachowania wymogów § 12 cyt. rozporządzenia, winno to być wykazane w ich uzasadnieniach konkretnymi danymi nawiązującymi do zawartych w nim przepisów.
Obowiązkiem organów rozstrzygających sprawę jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) i art. 11 kpa (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania zasadności przesłanek rozstrzygnięcia), a przede wszystkim z treści art. 107 § 3 kpa, w myśl którego uzasadnienie jako część składowa decyzji administracyjnej winno wyjaśniać zawarte w niej rozstrzygnięcie.
Tymczasem nawiązujące do wskazanego rozporządzenia ogólnikowe sformułowania uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nieco obszerniejsze od uzasadnienia decyzji organu I instancji, nie dają Sądowi możliwości dokonania oceny trafności i zarazem zgodności z prawem negatywnego załatwienia wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez nich inwestycji.
Nadto Sąd zajmuje stanowisko, że uwzględniając treść art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (zwłaszcza ust. 1 pkt 3), to na organie ciąży obowiązek określenia w wydawanej na podstawie tego przepisu decyzji, jakie warunki i parametry musi spełniać obiekt budowlany, by mógł być usytuowany na konkretnej działce.
Z powyższych względów, uznając, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięte są tym samym uchybieniem przepisom procedury, mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazane wyżej okoliczności powinny być w sposób jednoznaczny ustalone i znaleźć odzwierciedlenie w motywach decyzji.
Podkreślić należy, że Sąd podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż o uznaniu działki za budowlaną nie może decydować fakt jej nabycia aktem notarialnym jako działki o takim charakterze.