Uzasadnienie
Uwzględniając wniosek Wojskowej Komendy Uzupełnień w W. Prezydent Miasta W. wydał w dniu [...] decyzję nr [...] kierującą M. J. na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) na badanie lekarskie w związku z zastrzeżeniami co do stanu jego zdrowia jako kierowcy.
Podstawę skierowania na powyższe badanie stanowiło załączone do wymienionego wniosku orzeczenie Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] w W. z dnia [...], z którego wynikało, że M. J. jest niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju (co odpowiada kategorii D) w związku z całorocznym alergicznym nieżytem górnych dróg oddechowych upośledzającym sprawność ustroju oraz przewlekłą nieswoistą chorobą płucną.
Po rozpoznaniu odwołania M. J. od decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że zastrzeżenia co do stanu zdrowia M. J. Prezydent Miasta W. powziął z informacji przedstawionej przez Wojskową Komendę Uzupełnień, a w każdym takim przypadku następuje skierowanie kierowcy na badanie lekarskie, przy czym nie jest to uzależnione od uprzedniego przeprowadzenia takich badań.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 15 września 2003 r. M. J. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zarzucając, iż skierowanie na badanie lekarskie wydano bez wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem orzeczeniem z dnia [...] lekarz specjalista pulmonolog uprawniony do badań kierowców nie stwierdził żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami silnikowymi i w oparciu o to orzeczenie organ komunikacji wydał mu uprawnienie do prowadzenia pojazdów kategorii B, zaś decyzja Prezydenta Miasta W. o skierowaniu go na badanie lekarskie wyłącznie na podstawie wniosku Wojskowej Komendy Uzupełnień podważa to orzeczenie.
Nadto skarżący podniósł, że w uzasadnieniu decyzji organ II instancji nie ustosunkował się do żadnego z zawartych w odwołaniu zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z uwagi na nie zakończenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie do dnia 31 grudnia 2003 r., stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) skarga podlegała rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.
Skarga jest zasadna.
Treść wniosku Wojskowej Komendy Uzupełnień w W. nie powinna przesądzać o skierowaniu M. J. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. na badanie lekarskie bez dodatkowych ustaleń niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Stosowny obowiązek w tym zakresie nakłada na organy administracji publicznej funkcjonująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy obiektywnej znajdująca odzwierciedlenie w art. 7 i 77 § 1 kpa. Zasada ta w niniejszym postępowaniu została naruszona.
Organ wymieniony w cytowanym przepisie prawa o ruchu drogowym nie może w sposób dowolny ingerować w mające charakter podmiotowy prawo do prowadzenia pojazdów, lecz władny jest czynić to tylko wówczas, gdy spełnione są ustawowe przesłanki.
Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia, w myśl ust. 1 pkt 4 art. 122 jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku, gdy nasuną się zastrzeżenia co do tego stanu. Nie wystarczą tu wątpliwości, czy kierujący znajduje się w stanie gwarantującym bezpieczne prowadzenie pojazdu. Musi istnieć coś więcej niż wątpliwość. Okoliczności muszą z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego do prowadzenia pojazdu.
Na stwierdzenie prawdopodobieństwa w takim stopniu mogłoby pozwolić ewentualnie jedynie sięgnięcie przez organ do dokumentacji dotyczącej stanu zdrowia M. J., stanowiącej podstawę do wydania mu w 2002 r. uprawnień do kierowania pojazdami. Z tego rodzaju możliwości Prezydent Miasta W. rozpoznając wniosek Wojskowej Komendy Uzupełnień jednak nie skorzystał.
Konieczności uzupełnienia braków w tym względzie przez organ I instancji nie dopatrzyło się też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., jak również nie uznało za stosowne uczynić tego we własnym zakresie.
Na podkreślenie zasługuje fakt, iż lekarz, który orzekł o stanie zdrowia skarżącego przed wydaniem mu uprawnień był, jak wynika z treści odwołania od decyzji organu I instancji, specjalistą w dziedzinie pulmonologii, a więc właściwy do leczenia wymienionych we wniosku Wojskowej Komendy Uzupełnień schorzeń, co tym bardziej wymagało skonfrontowania dokumentów dotyczących stanu zdrowia przedstawionych przez M. J. w komisji wojskowej z dokumentacją wykorzystaną do wydania w marcu 2002 r. orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania przez niego pojazdami.
Zauważyć należy, że jeśli M. J. jest od szeregu lat pod stałą kontrolą lekarską i zażywa odpowiednie leki, to trzeba domniemywać, iż przy obecnym stanie medycyny mogły być wyeliminowane u niego objawy schorzeń, które ewentualnie wywierałyby ujemny wpływ na prowadzenie przez niego pojazdów.
Orzeczenie o skierowaniu M. J. na badanie lekarskie bez poczynienia wyczerpujących ustaleń w powyższym zakresie mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako że wskazane uchybienie dotyczy postępowania przed obydwu instancjami. Organ odwoławczy, który zgodnie z art. 138 kpa ma charakter kontrolno-merytoryczny nie uwzględnił braków postępowania i utrzymując w mocy decyzję organu pierwszoinstancyjnego zaakceptował zaniechanie przez Prezydenta Miasta W. przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanek do zastosowania art. 122 ust. 1 pkt 4 prawa o ruchu drogowym.
Nadto, jak trafnie podniósł skarżący decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawiera skąpe uzasadnienie adekwatne do braku poczynienia w toku postępowania administracyjnego wymaganych ustaleń.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.