Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. nakazał S. S. zam. w T. ul. [...] wstrzymanie robót budowlanych polegających na wymianie nawierzchni utwardzonej na działkach nr [...] i [...] usytuowanych przy ul. [...] w T. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy w administracyjnym toku instancji.
Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. wezwał S. S. do dostarczenia w terminie do 10 października 2002 r. aktualnego wyciągu z księgi wieczystej, inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót wraz z projektem niezbędnych zmian i przeróbek w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem oraz projektu dokończenia robót uzgodnionego z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, zgody współwłaścicieli działek [...] i [...].
Odwołanie skarżącego od tej decyzji zostało uwzględnione częściowo, albowiem K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych czynności i ustalił nowy termin do ich wykonania do dnia 30 listopada 2002 r. i utrzymał w mocy pozostałą część zaskarżonej decyzji.
S. S. złożył skargę na powyższą decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 2 października 2003 r. sygn. SA/Bd 885/03 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Oznacza to konieczność ponownego rozpoznania odwołania S. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. z dnia [...] z uwzględnieniem wiążącej oceny Sądu (art. 30 ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm., obecnie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wykonanie remontów obiektów budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę. Wyrażono pogląd, że rozpoczęta przez skarżącego wymiana nawierzchni drogi mieści się w definicji remontu, określonej w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Wskazano, że organ odwoławczy nie wyjaśnił konieczności nałożenia na skarżącego określonych w decyzji obowiązków w sytuacji, kiedy zasadność każdego z nich skarżący szczegółowo kwestionował.
Sąd w pełni natomiast podzielił pogląd organów budowlanych o zasadności nałożenia na skarżącego obowiązku uzyskania zgody współwłaścicieli na prowadzenie spornych robót budowlanych, jak również obowiązku przedłożenia projektu dokończenia robót oraz z projektem niezbędnych zmian i przeróbek.
Niezależnie od wniesionej skargi postępowanie administracyjne toczyło się dalej.
Wobec nieprzedstawienia przez inwestora kompletu wymaganych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. decyzją z dnia [...] nr [...] nakazał inwestorowi S. S. rozbiórkę nawierzchni utwardzonej na działkach [...] i [...] na posesji przy ul. [...] w T. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący z własnego wyboru nie dostarczył w wyznaczonym terminie do organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji nakazanych dokumentów. W tej sytuacji organ nie miał innej możliwości, jak nakazanie, zgodnie z art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego, rozbiórki samowolnie wykonanej nawierzchni z trylinki.
Fakt nie wykonania przez skarżącego w wyznaczonym terminie nakazanych obowiązków świadczy o lekceważeniu aktów prawnych wydanych przez organ administracji publicznej.
S. S. złożył skargę na powyższą decyzję. Wniósł o jej uchylenie w związku z niezgodnością z prawem. W uzasadnieniu wskazał na przebieg postępowania administracyjnego w jego sprawie wskazując, że w uzasadnieniu użyto szereg nieprawdziwych argumentów. Nieprawdą jest, że nie dostarczył do organów budowlanych pisma informującego o wystąpieniu do NSA o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 2 października 2003 r. sygn. SA/Bd 885/03.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić.
Zaskarżona decyzja, jak i decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. z dnia [...] nr [...] są konsekwencją decyzji z dnia [...].
Na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy z dnia 2 października 2003 r. sygn. SA/Bd 885/03 decyzja K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] została uchylona.
Tym samym rację bytu straciły kolejne decyzje wydane w następstwie decyzji, które zostały uchylone.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela poglądy zawarte w wyroku NSA OZ w Bydgoszczy z 2 października 2003 r.
W tej sytuacji organ II instancji winien ponownie rozpoznać odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w T. z dnia [...].
Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w razie uwzględnienia skargi, Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Wprowadzenie tego przepisu uzasadnione jest tym, że od 1 stycznia 2004 r. (data wejścia w życie przepisów w sprawie m.in. dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego) orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych nie są prawomocne. Stronie przysługuje skarga kasacyjna, która może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Dlatego też Sąd obowiązany jest określić w wyroku, czy i w jakim zakresie decyzja nie może być wykonana. Jak to już wyżej wskazano, rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) postąpienie jak w sentencji.