Uzasadnienie
SA/Bd 3038/03
W dniu [...] Wojewoda K.-P. decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta w B. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie uznania skarżącej za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku.
Z akt sprawy wynika, że M. G. w okresie od 24 stycznia 2001 do 9 sierpnia 2003r. pracowała w Przedsiębiorstwie Robót Elektrycznych "E." Sp. z o.o. w B., w charakterze sprzątaczki, w wymiarze czasu pracy 7/8 etatu. Z dniem 9 sierpnia 2003r. skarżącej została wypowiedziana umowa o pracę. Skarżąca zarejestrowała się jako osoba bezrobotna. Organ I instancji decyzją z dnia [...] uznał skarżącą za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Swoje stanowisko organ uzasadnił tym, że wyżej wymieniona nie spełnia kryterium odpowiedniego zatrudnienia wynikającego z art.23 ust 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r, o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz..U. nr 58 z 2003r. 541 ze zmianami). Według organu suma okresów przypadających w trakcie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, była krótsza niż 365 dni. Wyżej wymienioną decyzję, skarżąca odebrała w dniu 10 sierpnia 2003r.(adnotacja na decyzji w miejscu na podpis bezrobotnego). Następnie w dniu 7 października 2003r. (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła odwołanie.
Organ II instancji na mocy decyzji z dnia [...] zaliczył skarżącej okresy zatrudnienia tj.365 dni. Uznał, że w/wym. nie spełnia natomiast innego warunku do przyznania jej prawa do zasiłku, mianowicie skarżąca nie posiada co najmniej najniższego wynagrodzenia wymaganego w świetle art.23 ust 1 wyżej cyt. Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W skardze do Sądu w/wymieniona wniosła o uchylenie decyzji w całości. Uważa, że spełnia kryterium wymaganego wynagrodzenia wówczas, gdy jej czas pracy zostanie przeliczony na cały etat.
Wojewoda K. -P. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż zostały podniesione w skardze do Sądu.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne, art.3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz 1270 z póżn. zm.).Z treści art.134 § 1 w/cyt. Ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy.
Zdaniem Sądu organ II instancji przy rozpatrywaniu odwołania, nie sprawdził jednego z wymogów formalnych, jakim jest wniesienie odwołania w wymaganym przez przepisy prawa terminie. Zgodnie z art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.
Zgodnie z art.
- § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.
Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym badać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, nie mogło nastąpić odebranie przez skarżącą decyzji organu I instancji wydanej w dniu [...] w dacie 8 sierpień 2003r. Z akt sprawy wynika, że może istnieć domniemanie doręczenia powyższej decyzji w dacie 10 września 2003r. Wniosek taki można wywodzić, z zapisów zawartych w karcie "informacja dla osób rejestrujących się" w Powiatowym Urzędzie Pracy. Z adnotacji zawartej w powyższym dokumencie wynika, że w dniu 18 sierpnia 2003r. skarżąca przyjęła do wiadomości datę 10 wrzesień 2003r., jako termin stawiennictwa w urzędzie w celu potwierdzenia gotowości podjęcia pracy.
W ocenie Sądu przyjmując datę 10 września 2003r., jako datę doręczenia stronie decyzji, należy uznać, że złożone odwołanie w Urzędzie Pocztowym w dniu 7 października 2003r. (data stempla pocztowego), zostało dokonane po terminie czternastu dni przewidzianych w przepisach prawa na wniesienie odwołania.
W świetle powyższego organ II instancji naruszył przepisy postępowania w ten sposób, że nie zbadał, czy środek zaskarżenia został wniesiony zgodnie z przepisami.
Oceniając dowody zgromadzone w sprawie, organ powinien przed rozpatrzeniem odwołania ustalić ponad wszelką wątpliwość datę doręczenia decyzji.
Ze względu na okoliczność, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji organ nie znał daty doręczenia decyzji z dnia [...] i na podstawie akt sprawy nie można ponad wszelką wątpliwość ustalić tej daty, Sąd na mocy art.145 §1 pkt 1 lit.c wyżej cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję w całości.
Jednocześnie mając na względzie przepis art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.