Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 16 września 2004 r., SA/Bd 3400/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 16 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego i Handlowego I. Sp. z o. o. Zakład Pracy Chronionej w I. na postanowienie Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon

Uzasadnienie

Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Usługowego i Handlowe I. Sp. z o.o. Zakład Pracy Chronionej w I. złożyło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy na postanowienie Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia zarzucając oparcie rozstrzygnięcia na nieprawdziwych danych i krzywdzący dla przedsiębiorstwa charakter tego postanowienia.

Na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie orzekając m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

W rozpatrywanej sprawie skarga, która wpłynęła do Sądu w dniu 4.12.2003 r., dotyczy postanowienia zawierającego rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego I instancji t.j. Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w B. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie z art. 122 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968) na to postanowienie zobowiązanemu przysługiwało zażalenie do organu odwoławczego. Według reguły ustanowionej przez przepis art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. - prawo wniesienia skargi do Sądu uwarunkowane jest uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Na podstawie akt egzekucyjnych Sąd ustalił, że Państwowa Inspekcja Pracy Okręgowy Inspektor Pracy postanowieniem z dnia [...] stwierdził uchybienie terminu na wniesienie zażalenia.

Z powyższego wynika, że w sprawie brak jest postanowienia organu odwoławczego, które rozpoznawałoby merytorycznie zażalenie, od którego przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. W aktach znajdują się natomiast postanowienia Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy z [...] w przedmiocie: jedno - umorzenia postępowania egzekucyjnego a drugie umorzenia grzywny nałożonej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] w wysokości [...] zł. Oznacza to, że skarga jest niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Gdyby zaś przyjąć, że przedmiotem skargi jest w istocie postanowienie z dnia [...], to również zachodzi przeszkoda do jej rozpoznania. W myśl przepisu art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Z akt sprawy wynika, że postanowienie z dnia [...] doręczone zostało skarżącemu w dniu 29.10.2003 r. a zatem termin do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego upływał 29.11.2003 r. Zgodnie z datą stempla pocztowego, przesyłka zawierająca skargę nadana została w urzędzie pocztowym G. 1 w dniu 1.12.2003 r., a więc z uchybieniem wskazanego wyżej terminu ustawowego.

W konsekwencji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak na wstępie.