Wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 kwietnia 2004 r., SA/Bd 3420/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 22 kwietnia 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon Asesor WSA Anna Klotz (spr.)
Jakub Jagodziński protokolant

Uzasadnienie

SA/Bd 3420/03

Skarżąca, L. C. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "W." w B. z dnia [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego wyrównawczego od 1 września 2003r. na czas nieokreślony w wysokości [...] zł miesięcznie.

Podstawą rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji był art. 24 ust 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (jednolity tekst: Dz. U. Nr 64 z 1998r. poz. 414 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ powołał się na art. 27 ust.6 pkt 2 cytowanej ustawy.

Skarżąca w odwołaniu, zarzuciła organowi, że w decyzji przyznano jej za niski zasiłek.

W jej przekonaniu do wyliczeń nie powinien być brany pod uwagę dochód wypłacany synowi z tytułu wynagrodzenia za pracę w firmie męża w kwocie [...] zł. Mimo, iż stanowisko pracy syna zostało utworzone ze środków finansowych PFRON dla osoby niepełnosprawnej, jest to dochód " na papierze". Ponadto zarzuciła organowi błędne wyliczenie kwoty świadczenia. Jak twierdzi, "(...) pracownik socjalny, akurat wybrał metodę matematyczną najmniej korzystną dla składającej wniosek o zasiłek, ale nie jest to metoda jedyna". W związku z powyższym, domaga się od organu zasiłku stałego wyrównawczego w kwocie [...] zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło żądań skarżącej i decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji.

Organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 27 ust.6 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej uznał, że organ pierwszoinstancyjny zgodnie z prawem ustalił dochód netto rodziny.

Na decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art.67 Konstytucji, gdyż decyzje organów pozbawiają ją samą, jak i pozostałych członków rodziny wszelkiej pomocy oraz uważa, że przyznany jej zasiłek został obliczony w nieprawidłowy sposób.

W udzielonej odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.

W myśl art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne.

W ocenie Sądu, nie ma racji skarżąca twierdząc, że organy przy wydawaniu rozstrzygnięć naruszyły art. 67 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 8 Konstytucji jest ona najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej. Jej przepisy znajdują bezpośrednie zastosowanie, lecz nie jest to możliwe wówczas, gdy - jak w niniejszym wypadku - Konstytucja stanowi inaczej. W sprawach form i warunków udzielania zabezpieczenia społecznego osobom pozostającym bez pracy art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji odsyła do ustaw szczególnych, na których organy administracji publicznej oparły rozstrzygnięcia w sprawie.

W związku z powyższym organ nie miał podstaw do bezpośredniego stosowania Konstytucji, a Sąd tym samym nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podobny pogląd wyrażony został w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002r. sygn akt IIIRN141/01 OSNP 2002/24/584 "(...) art. 67 Konstytucji, który zapewnia każdemu prawo do zabezpieczenia społecznego w razie pozostawania bez pracy nie z własnej woli i nieposiadania innych środków utrzymania. Przepisy te zawierają treść normatywną nie nadającą się do zbudowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia sporu o prawo podmiotowe ani nie umożliwiają oparcia na nich orzeczenia zasądzającego (uwzględniającego) roszczenie, są więc raczej źródłem gwarancji aniżeli praw, a tym samym spełniają rolę wzorca konstytucyjnego, określającego w sposób ogólny zakres i formy zabezpieczenia społecznego. Wzorzec ten znajduje materializację w uchwalanych ustawach - wyraźnie zresztą zapowiedzianych w art. 67 ust. 2 Konstytucji - w których ustawodawca zwykły konkretyzuje deklarację konstytucyjną, konstruując poszczególne prawa podmiotowe (roszczenia) oraz zapewniając ich egzekucję".

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący błędu w wyliczeniach zasiłku.

Zgodnie z art. 27 ust. 4 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie, jest niższy od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie określonego w art. 4 ust. 1.(ustawa stanowi, "że jej dochód, jak również na osobę w rodzinie "- czyli zgodnie z prawem należy dodać dochód całej rodziny tj skarżącej [...] zł + zasiłek syna pielęgnacyjny [...] zł + renta socjalna [...] zł + wynagrodzenie za pracę syna [...] zł + dochód męża [...] zł = [...] zł. Przy podzieleniu na trzech członków rodziny daje kwotę 294zł.

Art. 27 ust 6 pkt 2 w/ wym. ustawy stanowi, że zasiłek stały wyrównawczy, o którym mowa w ust. 4, ustala się w wysokości w przypadku osoby w rodzinie, jako różnicę między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1(tj. na pierwszą osobę w rodzinie - 418 zł, na drugą i dalsze osoby w rodzinie powyżej 15 lat - 294 zł, czyli: 418 + 2 x 294 = 1006: 3 = 335,33), a posiadanym dochodem na osobę w rodzinie, (czyli 335,33-299,15 = 36,18zł)

W świetle powyższego zarzut skarżącej odnośnie nieprawidłowego obliczenia kwoty zasiłku jest całkowicie chybiony. Sposób obliczenia wynika z przepisu prawa, a jakiekolwiek odstępstwo przy dokonywaniu obliczenia stanowiłoby naruszeniem prawa, co też skutkowałoby wadliwością wydanej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa przy sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Z tego też względu uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz.1270).