Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda K. - P. w związku ze złożonym przez J. Z. zażaleniem w przedmiocie sprostowania podstawy prawnej decyzji, na podstawie art. 104 i 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] znak [...] dotyczące sprostowania błędu w wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] dotyczącej zgłoszenia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na roboty budowlane, poprzez przywołanie w podstawie prawnej art. 30 ust. 6.2 i 7.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zmianami) zamiast błędnie powołanego art. 30 ust. 6.2 i 7.5 cytowanej ustawy.
W uzasadnieniu wskazano, iż organ I instancji w decyzji z dnia [...] w podstawie prawnej istotnie powołał się na art. 30 ust 6.2 i 7.5 prawa budowlanego, wskazując jednocześnie w uzasadnieniu, że realizacja ogrodzenia w zaproponowanym przez inwestora miejscu naruszy, zaakceptowane wcześniej przez J. Z. ustalenia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz spowoduje ograniczenie dostępu do działek sąsiednich. Ponadto z treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, iż sprzeciw organu związany był z art. 30 ust. 7 pkt 4, a tym samym trudno jest przyjąć argumentację zawartą w zażaleniu, że zacytowanie z ustępu 7 nieistniejącego punktu 5 zamiast 4, jest brakiem podstawy prawnej, a nie błędem pisarskim, co organ I instancji postanowieniem z dnia [...] skorygował.
Zdaniem organu odwoławczego nie zachodziła próba zmiany rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, lecz usunięcie oczywistego błędu pisarskiego.
Na powyższe postanowienie Wojewody K. - P. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. Z., w której to zarzucił on rażące naruszenie prawa tj. art. 113 § 1 i 2 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] o sprostowaniu podstawy prawnej postanowienia wskazując, że nie jest możliwa zmiana podstawy prawnej decyzji w trybie jej sprostowania jako oczywistej omyłki.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. - P. wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z akt sprawy w decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na roboty budowlane dla zakresu prac związanych z wykonaniem ogrodzenia działki, powołano w podstawie prawnej art.30 ust. 6.2 i 7.5 prawa budowlanego.
Treść przepisu art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, ze zmianami) w ust. 7 stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować:
- zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;
- pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;
- pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;
- wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Przedmiotowy obowiązek w cytowanym przepisie w sposób taksatywny określa wymienione przesłanki w ust. 7 i to tylko w pkt 1-4.
Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica między "zmianą decyzji" a sprostowaniem decyzji wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem.
Natomiast nie podlegają sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej.
Przyjęta w art. 113 § 1 k.p.a. klasyfikacja wadliwości podlegających możliwościom korekty jest wyczerpująca. Stosownie do regulacji art. 113 § 1 kpa, organ administracji państwowej może co prawda z urzędu sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe, ale jedynie wówczas, gdy błędy te mają charakter oczywistej omyłki. Za taki zaś trudno byłoby uznać powołanie nie istniejącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Pewność obrotu prawnego wymaga, aby funkcjonowały w nim tylko te decyzje, których zgodność z prawem da się wykazać analizą ich treści.
W konsekwencji uwzględniając skargę, Sąd orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 152 p.p.s.a.
Rozstrzygniecie o kosztach postępowania znajduje oparcie w treści art. 200, art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.