Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 maja 2002 r. (...), wydaną na podstawie art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 3, art., 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ oraz art. 104 Kpa Starosta T. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Teresie i Janowi Cz. pozwolenia na budowę instalacji centralnego ogrzewania /przebudowa/ w lokalu nr 2 usytuowanym w budynku na działce nr 53/19, położonej w Ł. nr 44 w gminie G. W uzasadnieniu decyzji podano, że Teresa i Jan Cz. są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej opisanej w decyzji, na której posadowiony jest budynek mieszkalny. W budynku tym lokal oznaczony nr 2 stanowi ich odrębną własność.
W dniu 6 sierpnia 2001 r. małżonkowie Cz. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę instalacji centralnego ogrzewania wraz z własną kotłownią na paliwo stałe. Budynek, w którym znajduje się ich lokal ogrzewany jest przez pobliską kotłownię lokalną stanowiącą własność Spółdzielni Mieszkaniowej "Ł."
W dniu 22 listopada 2001 r. organ I instancji wydał decyzję, którą udzielił małżonkom Cz. pozwolenie na budowę.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli Bogumiła N. współwłaścicielka nieruchomości gruntowej oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "Ł." przesyłająca czynnik grzewczy m.in. do ww. budynku.
Decyzją z dnia 28 lutego 2002 r. Wojewoda K.-P. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując na naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy prawo budowlane. Organ II instancji wskazał, że inwestor, który zamierza dokonać czynności wykraczającej poza zwykły zarząd nieruchomością, winien uzyskać zgodę współwłaściciela nieruchomości gruntowej oraz części wspólnych budynku na realizację inwestycji.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy współwłaścicielka nieruchomości Bogumiła N. złożyła oświadczenie, iż nie wyraża zgody na wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych dotyczących przebudowy centralnego ogrzewania.
W odwołaniu pod powyższej decyzji Teresa i Jan Cz. wskazywali, że rozstrzygnięcie organu I instancji narusza przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Odwołujący wskazywali ponadto, iż wystąpili do sądu powszechnego z wnioskiem o zniesienie współwłasności.
Decyzją z dnia 27 czerwca 2002 r. /../ Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu tego organu organ odwoławczy stwierdził, iż w zaistniałej sytuacji inwestorowi pozostaje możliwość uzyskania zezwolenia zastępczego w postępowaniu cywilnym przed Sądem Rejonowym, do którego mogą wystąpić współwłaściciele posiadający co najmniej połowę udziałów. Z uwagi na wielkość udziałów przypadających małżonkom Cz. ich wniosek musiałby być wsparty przez gminę G., która jest trzecim współwłaścicielem nieruchomości.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Teresa i Jan Cz. ponowili zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji publicznej.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.
Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ jednym z podstawowych warunków uzyskania pozwolenia na budowę, jest wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak takiej zgody przesądza o odmowie wydania pozwolenia na budowę.
Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych /art. 3 pkt 11 cyt. powyżej ustawy/.
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom /współwłasność art. 195 kodeksu cywilnego/.
Do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli /art. 199 Kc/.
Przebudowa instalacji centralnego ogrzewania w budynku wielorodzinnym związana ze zmianą podmiotu przesyłającego czynnik grzewczy do jednego z lokali oraz budowa własnej kotłowni jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, a zatem wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli albo zastępującego tę zgodę orzeczenia sądu.
Zgoda współwłaścicieli lub rozstrzygnięcie sądu zastępujące tę zgodę stanowi niezbędny warunek, pozwalający uznać, że inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jest spełnieniem przesłanki, o jakiej mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego.
W rozpatrywanej sprawie jedna ze współwłaścicielek nieruchomości nie wyraziła zgody na zamierzenie inwestycyjne skarżących. W związku z powyższym organy administracji publicznej nie mogły uwzględnić ich wniosku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.