Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 20 września 2002 r. (...), z powołaniem się na przepisy art. 104 Kpa oraz art. art. 47e ust. 2, 47f ust. 1-4, art. 47h ust. 5 oraz art. 47 i ust. 3-5 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /t.j. Dz.U. 2001 nr 99 poz. 1079 ze zm./, a także par. 3 ust. 1 i par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1997 roku w sprawie opłat za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza oraz za usuwanie drzew i krzewów /Dz.U. 1998 nr 162 poz. 1129 ze zm./ w związku z art. 4 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy- Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw/Dz.U. nr 100 poz. 1085/:
1/ zezwolono Młodzieżowej Spółdzielni Mieszkaniowej w T. na usunięcie drzewa rosnących na terenie działki nr geod. 23/32, (...) w T., wyszczególnionego w specyfikacji i wskazanego na planie sytuacyjnym, 2/ustalono opłatę za usunięcie drzewa w wysokości: 36.911,20 zł 3/ zobowiązano Młodzieżową Spółdzielnię Mieszkaniową w T. do ochrony i zabezpieczenia przed uszkodzeniem w trakcie prowadzenia robót budowlanych pozostałych drzew, rosnących w sąsiedztwie realizowanej inwestycji.
W motywach decyzji powołano się na posiadany przez wnioskodawcę tytuł prawny do nieruchomości, projekt budowlany, inwentaryzację dendrologiczną z planem wycinki, a także na wyniki oględzin nieruchomości, które to okoliczności uzasadniają, co do zasady, zgłoszony wniosek o usunięcie drzewa.
Przy naliczaniu stawek opłat zastosowano 100 procent zwyżkę opłaty na podstawie art. 47h ust. 5 powołanej w osnowie decyzji Ustawy o ochronie przyrody, albowiem drzewo to stanowi element zieleni miejskiej. Stąd też, zdaniem organu, powołane przepisy prawa uzasadniają podjęcie rozstrzygnięcia jak w osnowie decyzji.
W odwołaniu od tej decyzji Młodzieżowa Spółdzielnia Mieszkaniowa, powołując się na definicję terenów zieleni zawartą w art. 2a pkt 14a ustawy o ochronie przyrody wywodziła, że przedmiotowe drzewo nie znajduje się na takim terenie, a tym samym ustalenie opłaty za usunięcie drzewa przy zastosowaniu 100 procent zwyżki stawki przewidzianej w ust. 3 i 4 art. 47h tej ustawy było nieuzasadnione.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 30 października 2002 r. (...), utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.
W ocenie Kolegium trafne są ustalenia o zaliczeniu przedmiotowego drzewa, jako rosnącego na terenach zieleni miejskiej, a w konsekwencji uzasadnione jest podwyższeniu opłaty o 100 procent. Organ odwoławczy powołał się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z którego wynika, iż nieruchomość, na której ma być zrealizowana budowa budynku mieszkalnego U5 przy ul. L. w T. w planie opisany jest symbolem "MW-64" - funkcja mieszkaniowo-wielorodzinna z dopuszczalną inną funkcją, a mianowicie-zieleń rekreacyjna. Powyższy zapis przesądza, zdaniem organu, o zakwalifikowaniu tego terenu do zieleni miejskiej w rozumieniu art. 2a pkt 14a omawianej ustawy.
Zdaniem organu II instancji brak było podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 47f ust. 6 i 7 ustawy o ochronie przyrody, przewidującego zezwolenie na przesadzenie drzewa w inne miejsce, gdyż nie ma gwarancji, że przez okres dwóch lat drzewo to przeżyje i odzyska żywotność.
Z powyższych względów Kolegium uznało, że przedmiotowe drzewo /klon zwyczajny/ rośnie na terenie zieleni miejskiej i stanowi element zieleni osiedlowej, dlatego też zasadnym było ustalenie przez organ I instancji opłaty podwyższonej o 100 procent na podstawie par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza oraz za usuwanie drzew i krzewów.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła Młodzieżowa Spółdzielnia Mieszkaniowa domagając się jej uchylenia ze względu na naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2a pkt 14a ustawy o ochronie przyrody oraz par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza oraz za usuwanie drzew i krzewów.
W uzasadnieniu skargi wywodzono, że teren, na którym rośnie drzewo przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinna, jedynie z dopuszczalną funkcją "zieleń rekreacyjna". Funkcja ta może być zrealizowana po wybudowaniu budynku, ale nie istniała w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Obecnie drzewo to usytuowane jest na terenie niezagospodarowanym, stanowiącym nielegalne wysypisko śmieci, a zatem teren ten nie odpowiada określeniu zieleni miejskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodzić się należy z argumentacją i wywodami skargi podważającymi ustalenia organów obydwu instancji o zaliczeniu terenów, na których rośnie przedmiotowe drzewo do terenów zieleni miejskiej, a w konsekwencji ustalenia opłat podwyższonych o 100 procent.
Ustawa o ochronie przyrody nie określa, co należy rozumieć pod pojęciem "zieleń miejska". Organ odwoławczy posługując się definicją terenów zieleni zawartą w art. 2a pkt 14a ustawy uznał, że przedmiotowe drzewo rośnie na terenach zieleni miejskiej i stanowi element zieleni osiedlowej. Pojęcie zieleni osiedlowej nie może być jednak interpretowane w sposób, w jaki dokonał tego organ odwoławczy. Walor zieleni osiedlowej można przypisać zespołom roślinności urządzonej na terenach osiedli mieszkaniowych, a zatem ukształtowanej po zrealizowaniu funkcji przewidzianej w planie zagospodarowania przestrzennego terenu. W żadnym razie nie można za zieleń osiedlową uznać terenów miejskich, na których rosną drzewa i krzewy, a przeznaczonych jedynie pod zabudowę mieszkaniową. Tym samym zakwalifikowania przez organ odwoławczy przedmiotowego drzewa jako rosnącego na terenie zieleni miejskiej i stanowiącego element zieleni osiedlowej nie można uznać za trafne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1989 r. II ARN 13/89 - nie publ., że zieleń miejska nie jest sumą zieleni znajdującej się w mieście, lecz celowo kształtowanym w planie miejscowym układem zespołów roślinności, mającym do spełnienia określone funkcje.
Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że funkcją podstawową terenu jest przeznaczenie go pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Jedynie w ramach funkcji dopuszczalnej przewidziano dla tego terenu przeznaczenie go na zieleń rekreacyjną. Jeżeli zatem określając zasadniczą i wiodącą funkcję terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie posługuje się wprost pojęciem zieleni miejskiej, to brak jest podstaw do naliczania opłaty za usunięcie drzewa w wysokości podwyższonej o 100 procent.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty okazały się uzasadnione, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 1 oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Wobec uwzględnienia skargi, na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono także o kosztach postępowania.