Wyrok WSA w Białymstoku z 25 lutego 2004 r., SA/Bk 1047/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 25 lutego 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. F. Spółka jawna w S. – A. i D. B. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2002 rok

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA J. Orzel (spr.), Sędzia NSA W. W. Kędzierski, Asesor WSA U. B. Rymarska
A. Ziniewicz protokolant

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc listopad 2002 r. w kwocie 2.832,- złote;
2. orzeka, że zaskarżony akt podlega wykonaniu w części nie zaskarżonej,
3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 113,30 (słownie: sto trzynaście 30/100) złotych.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., powołując m.in. przepisy art. 27 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.), określił Spółce jawnej A. F. A. i D. B. w S., podatek od towarów i usług:

• za m-c listopad 2002 r. – wysokość zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 83.577 zł; określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 11.300 zł; ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 2.832,- zł;
• za m-c grudzień 2002 r. – wysokość zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 39.822 zł; ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 7 zł.

W uzasadnieniu podano, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w Spółce ustalono, że w deklaracji VAT-7 za m-c listopad 2002 r. Spółka zawyżyła nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym o kwotę 9.440 zł przez wykazanie w poz. 64 deklaracji kwoty 104.317 zł, zamiast 94.877 zł. Ponadto podano, że "kwoty podatku należnego (9.440 zł) i naliczonego (96.276 zł) wynikające z rejestrów prowadzonych do potrzeb rozliczenia podatku VAT oraz kwota nadwyżki podatku naliczonego z przeniesienia (8.041 zł) zostały prawidłowo wpisane do deklaracji, a tylko wskutek błędu rachunkowego w wyliczeniach deklaracji powstało powyższe zawyżenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym". Ponadto kontrola wykazała nieuzasadnione obniżenie kwoty podatku należnego lub zwrotu różnicy podatku o kwotę 26,17 zł zawartą w fakturze VAT nr [...] z dnia 12.12.2002 r. "za konsumpcję – PKWiU 553014". Organ przyjął, że przepisy art. 25 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie zezwalały na obniżenie podatku należnego o podatek naliczony od zakupionych usług gastronomicznych. Organ stwierdził, że za m-c listopad 2002 r. nastąpiło zawyżenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc o 9.440 zł, zaś za m-c grudzień 2002 r. nastąpiło zawyżenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z tytułu bezzasadnie odliczonego podatku od zakupionych usług gastronomicznych o 26 zł. Powołując przepisy art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30 % zawyżenia czyli za m-c listopad 2.832,0 zł i za m-c grudzień – 7 zł.

Odwołując się od powyższej decyzji wspólnicy Spółki jawnej kwestionowali ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego za m-c listopad 2002 r. w kwocie 2.832,- zł. Wskazywali, że w deklaracji VAT-7 za m-c listopad 2002, podatek należny i naliczony w poz. 38 i 59 został wykazany w kwotach prawidłowych. Jedynie błędnie odjęto i wykazano kwotę w poz. 64 deklaracji. Pomyłka ta nie spowodowała żadnych nieprawidłowości w wyliczeniach podatku i dlatego zastosowanie sankcji było nieprawidłowe. W dodatkowym piśmie uzupełniającym odwołanie wspólnicy wskazywali, ze żaden przepis ustawy podatkowej nie uzasadnia stosowania sankcji w sytuacji, gdy pomiędzy treścią deklaracji a obliczeniami organów podatkowych wynika różnica wysokości kwoty wykazanej do przeniesienia na miesiąc następny.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. orzekła o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego nastąpiło zawyżenie kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym za m-c listopad 2002 r. do przeniesienia na następny miesiąc. Fakt ten skutkował zastosowaniem sankcji z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w postaci dodatkowego zobowiązania wynoszącego 30 % kwoty zawyżenia i organ podatkowy obowiązany był ustalić dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Podkreślono, że sankcja z przepisu art. 27 ust. 6 ustawy nie opiera się na konstrukcji winy i dlatego błąd podatnika nie mógł wyłączyć ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Skarżąc powyższą decyzję w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za m-c listopad 2002 r. Spółka zarzucała, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 27 ust. 6 ustawy podatkowej. W uzasadnieniu powtórzone zostały argumenty podnoszone w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w nosiła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko reprezentowane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Białymstoku w dacie 11 sierpnia 2003 r. Stosownie do regulacji zawartej w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sądem właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca Spółka w złożonej deklaracji VAT-7 za m-c listopad 2002 r. w poz. 33 – sprzedaż opodatkowana stawką 22 % wykazała kwotę podatku należnego w wysokości 9.440 zł i przeniosła ja do poz. 38 – razem.

W poz. 39 kwota nadwyżki z poprzedniej deklaracji wykazała kwotę podatku do odliczenia – 8.041 zł. W poz. 54 – opodatkowane zakupy towarów pozostałych, związane wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną – 96.276,- zł i w poz. 59 – kwota podatku naliczonego do odliczenia – 104.317 zł. Następnie w poz. 64 – nadwyżka podatku naliczonego nad należnym (jeżeli kwota z poz. 59 jest większa od kwoty z poz. 38, od kwoty z poz. 59 należy odjąć kwotę z poz. 38; w przeciwnym wypadku należy wpisać "0") – wpisano kwotę 104.317 zł, czyli przeniesiono ją z poz. 59 bez pomniejszenia o kwotę z poz.

38. Wyżej opisany stan faktyczny sprawy, w ocenie składu orzekającego Sądu, nie wyczerpał dyspozycji art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wspomniany przepis mówi o wyższej kwocie zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, tymczasem Spółka w złożonej deklaracji w poz. 64 wykazała kwotę podatku naliczonego, a nie różnicy, co wynika wprost z porównania kwot z poz. 59 i 64. Podatnik w poz. 38 wykazał podatek należny od sprzedaży. W tej sytuacji nieuzasadnione jest przyjęcie założenia, że nastąpiło zawyżenie zwrotu różnicy co uzasadniałoby zastosowanie sankcji wynikającej z art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W istocie bowiem doszło do błędnego sporządzenia deklaracji VAT-7, a błąd ten był oczywisty przy porównaniu zadeklarowanych kwot przez Spółką. Urząd Skarbowy w S. musiał dostrzec błędne wypełnienie przez podatnika poz. 64 deklaracji VAT-7 za m-c listopad 2002 i powinien był zastosować przepisy art. 274 § 1 Ordynacji podatkowej – ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) i wezwać spółkę do skorygowania deklaracji o dostrzeżoną oczywistą omyłkę w poz. 64 deklaracji. Organ pierwszej instancji nie zastosował powyższego przepisu z przyczyn zupełnie niezrozumiałych, a organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzje organu I instancji niewłaściwą praktykę usankcjonował.

W tym stanie rzeczy Sąd stosując przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze treść przepisu art. 200 wyżej powołanej ustawy Sąd orzekł na rzecz Spółki zwrot kosztów sądowych – wpisu od organu.