Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 29 maja 1996 r., SA/Bk 109/95

Teza

Zwolnienia i obniżki stawki opłaty skarbowej dotyczą inwalidów nabywających samochody, nie mogą natomiast dotyczyć sytuacji, w której nabywcą nie jest osoba będąca inwalidą, a która nabywa samochód także dla potrzeb związanych z faktem, iż ma na utrzymaniu dziecko inwalidę.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 27 czerwca 1994 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. P. z dnia 28 marca 1994 r. w sprawie wymiaru opłaty skarbowej od czynności cywilnoprawnej w wysokości 2.040.000 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że wymieniona przez Urząd Skarbowy opłata skarbowa od nabycia samochodu jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 1992 r. w sprawie opłaty skarbowej /Dz.U. nr 53 poz. 253 ze zm./. Ulga w opłacie skarbowej przewidziana w par. 62 ust. 1 pkt cytowanego rozporządzenia ma zastosowanie w przypadku nabycia samochodów przez inwalidów I lub II grupy bez względu na rodzaj inwalidztwa oraz inwalidów III grupy po przedłożeniu przez nich orzeczenia komisji do spraw inwalidztwa z adnotacją, że inwalidztwo jest spowodowane schorzeniami narządów ruchu nabywających motocykle i samochody. Odwołujący się nie jest inwalidą żadnej ze wskazanych grup, zaś fakt, że nabycie samochodu jest związane z inwalidztwem córki nie stanowił podstawy do zastosowania obniżki należnej opłaty skarbowej.

W skardze na powyższą decyzję M. T. podniósł, że poprzedni samochód marki Fiat 126p był zakupiony w związku z inwalidztwem córki, na który uzyskał przydział z Wydziału Zdrowia Urzędu Wojewódzkiego. Samochód ten zmuszony był sprzedać, ponieważ córka podrosła i wymagany jest większy samochód, aby córka, która w zw. z inwalidztwem nie może siedzieć, mogła w nim swobodnie leżeć na tylnym siedzeniu. Zakupiony samochód jest więc niezbędny w związku z inwalidztwem córki, na którą z racji jej wieku nie może być obecnie zakupiony. Nieuwzględnienie tego faktu, zdaniem skarżącego, narusza prawo, inwalidztwo córki jest tego rodzaju, że nigdy nie będzie mogła skorzystać z ulg, ponieważ nie zdolności do czynności prawnych. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona.

Skarżący powołując się na fakt, iż ma dziecko inwalidę, wymagające szczególnej opieki uzasadnia swoje żądanie do obniżenia stawki wymienionej opłaty skarbowej w związku z nabyciem samochodu, ponieważ służy on do przewozu tego dziecka.

Paragraf 62 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 1992 r. w sprawie opłaty skarbowej /Dz.U. nr 53 poz. 253 ze zm./ daje podstawę do zwolnienia od opłaty skarbowej inwalidów I lub II grupy bez względu na rodzaj inwalidztwa oraz inwalidów III grupy po przedłożeniu przez nich orzeczenia komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia albo innego dokumentu o uznaniu za inwalidę z adnotacją, że inwalidztwo jest spowodowane schorzeniami narządów ruchu, nabywającym motocykle lub samochody osobowe. Jeżeli jedna ze stron czynności cywilnoprawnej jest zwolniona od opłaty skarbowej stawkę tę obniża się o 50 procent.

Przytoczony wyżej przepis wskazuje, iż zwolnienia i obniżenia stawki opłaty skarbowej dotyczy inwalidów nabywających samochody, nie może zaś dotyczyć sytuacji, w której nabywcą nie jest osoba będąca inwalidą, a która nabywa samochód także dla potrzeb związanych z faktem, iż ma na utrzymaniu dziecko inwalidę.

Wskazanie przez skarżącego, iż dziecko ze względu na schorzenia nigdy nie będzie mogło zawierać czynności cywilnoprawnych nie może stanowić podstawy do rozszerzającej wykładni wyżej powołanego przepisu.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadniało oddalenie skargi /art. 207 par. 5 Kpa/.