Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 25 czerwca 1998 r., SA/Bk 1302/97

Teza

1. Spółka cywilna jest niewątpliwie inną jednostką organizacyjną o jakiej mowa w przepisie art. 45 Kpa i zgodnie z nim jednostce takiej doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do ich odbioru.
2. Wspólnik spółki cywilnej jest osobą uprawnioną do odbioru pism skierowanych do spółki, zatem pokwitowanie przez niego odbioru decyzji wywołuje skutki, jakie są związane z doręczeniem decyzji.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.

Decyzja wymiarowa w podatku od nieruchomości z dnia 10 kwietnia 1997 r. jest skierowana do spółki cywilnej "H." - N. J. i inni, i została doręczona wspólnikowi tejże spółki w jej siedzibie. W świetle art. 45 Kpa należy zatem uznać to doręczenie za prawidłowe. Spółka cywilna jest niewątpliwie inną jednostką organizacyjną o jakiej mowa w tym przepisie i zgodnie z nim jednostce takiej doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do ich odbioru. Wspólnik spółki cywilnej - w tym wypadku był to prezes spółki, jest osobą uprawnioną do odbioru pism skierowanych do spółki, zatem pokwitowanie przez niego odbioru decyzji wywołuje skutki, jakie są związane z doręczeniem decyzji dla jednostki organizacyjnej, jaką jest spółka cywilna. Ma to oczywiście takie znaczenie, iż na podstawie takiego doręczenia spółka cywilna ponosi odpowiedzialność za wykonanie zobowiązania objętego decyzją do niej skierowaną jedynie majątkiem spółki. Oznacza to więc, iż decyzja taka stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego na jej podstawie i skierowania egzekucji do majątku spółki. Tytuł wykonawczy przeciwko spółce został więc wystawiony zgodnie z prawem. Decyzje w sprawach z zakresu zobowiązań mimo, iż są nieostateczne podlegają wykonaniu, wykonania tego nie wstrzymuje także wniesienie odwołania /art. 173 Kpa/. Organ podatkowy był zatem uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego i tak też postąpił. Chybiony jest więc zarzut, że w związku z wniesieniem odwołania egzekucja nie mogła być wszczęta.

W związku z zarzutem dłużnika, co do wymagalności świadczenia organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o wyjaśnienie tej kwestii, który potwierdził fakt jego wymagalności. Upoważniało to organ egzekucyjny do prowadzenia czynności egzekucyjnych na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa i dlatego na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł o oddaleniu skargi.