Uzasadnienie
A. C. został ukarany karą pieniężną w wysokości 50,00 zł za nieopłacony postój samochodu marki "O. A." nr rej. [...] w dniu 5.09.2003 r. o godz. 11.46 według wezwania - raportu nr [...].
Pismem z dnia 10.09.2003 r. A. C. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w B. z prośbą o anulowanie kary pieniężnej. W piśmie wyjaśnił, iż został niesłusznie ukarany, albowiem w miejscu i czasie wskazanym w wezwaniu – raporcie posiadał opłacony postój: wypełniona prawidłowo karta postojowa, godzina, znajdowała się w miejscu widocznym samochodu – we wnęce datownika i zegara. W momencie powrotu do samochodu wraz z osobami towarzyszącymi zauważył panią kontroler nr [...], której od razu wyjaśnił (nie wchodząc do pojazdu) zaistniałe nieporozumienie i okazał wypełnioną kartę postojową. Po obejrzeniu karty pani kontroler oświadczyła, że nie jest kompetentna do anulowania kary i pouczyła o możliwości odwołania się do Urzędu Miasta w B. W odpowiedzi na pismo A. C. z dnia [...].09.2003 r., Urząd Miejski – Zarząd Dróg w B., pismem z dnia [...].09.2003 r. nie uznał prawdziwości twierdzeń odwołującego się.
Wskazał, iż karta postojowa musi być umieszczona za przednią szybą na desce rozdzielczej pojazdu w sposób nie budzący żadnych wątpliwości co do jej ważności tak, aby w pełni była widoczna dla kontrolera. W przypadku nie wypełnienia karty, nieprawidłowego jej wypełnienia lub jej braku kontroler ma obowiązek wystawić wezwanie do zapłaty kary pieniężnej. Organ powołał art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym, za nie uiszczenie opłaty za parkowanie pobiera się kary pieniężne.
A. C. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wezwanie – raport nr [...] do uiszczenia kary pieniężnej w wysokości 50,00 zł.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 3a ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 z późn. zm.) oraz naruszenie przepisów art. 6,7,9,11 i 107 § 1 kpa. Skarżący opisując ponownie zdarzenie stwierdził, iż organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy i ukarał go nie za brak opłaty postojowej, lecz za uchybienie w zakresie wyłożenia karty do parkowania.
Wnosił o uchylenie aktu oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Prezydenta Miasta B. wnosił o jej oddalenie. Dodatkowo, powołał § 13 Regulaminu Strefy Parkowania w Białymstoku dotyczący sposobu umieszczania karty postojowej – za przednią szybą pojazdu (treść regulaminu znajduje się na odwrocie karty postojowej).
W odpowiedzi na skargę wskazano również, że kontroler nie miał obowiązku poszukiwania karty w innym miejscu niż za przednią szybą pojazdu, natomiast skarżący mógł wypełnić kartę postojową po fakcie nałożenia kary pieniężnej, zaś nie udowodnił, że w momencie ukarania miał opłacony postój.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga został wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku w 2003 r. (przed wprowadzeniem reformy sądownictwa administracyjnego), a więc w trybie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368 z póź. zm.).
W związku z powstaniem z dniem 1 stycznia 2004 r. dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego, skargi wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego są rozpoznawane przez wojewódzkie sądy administracyjne, co ma miejsce również w niniejszym przypadku, zgodnie z zapisem art.97 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271).
W ocenie Sądu, skarga A. C. jest uzasadniona, albowiem organ nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszył przepisy art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego.
Z art. 13 ustawy z dn. 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 71 poz. 838 z 2000 r.) wynika, iż karę pieniężną pobiera się za brak uiszczenia opłaty drogowej, w tym także za nieopłacenie postoju. Zatem, brak opłaty winien stanowić okoliczność niewątpliwą, by nałożenie kary pieniężnej było uzasadnione. Przepisy nie przewidują natomiast takiej kary za uchybienie polegające na wyłożeniu karty do parkowania w innym miejscu niż zaleca to § 13 Regulaminu Strefy Parkowania w B. Z wyjaśnień skarżącego wynika, iż bezpośrednio po dojściu do samochodu w obecności innych osób, zastał na miejscu kontrolera, który wypisał już wezwanie-raport do zapłaty i natychmiast okazał wypełnioną kartę postojową (bez wchodzenia do pojazdu), która była umieszczona we wnęce zegara i datownika, zamiast na desce rozdzielczej.
W niniejszym przypadku organ miał możliwość konfrontacji wersji wydarzeń, podanej przez skarżącego, chociażby poprzez zażądanie wyjaśnienia od pani kontroler o nr [...], która (jak twierdzi skarżący) nie kwestionowała dokonanej opłaty, jednakże nie posiadała kompetencji do anulowania nałożonej kary. Twierdzenie organu, iż skarżący mógł wypełnić kartę postojową i okazać ją po fakcie ukarania nie jest uprawnione bez wcześniejszego, obiektywnego wyjaśnienia okoliczności zdarzenia.
Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271).