Uzasadnienie
Pismem złożonym w Urzędzie Skarbowym w P. w dniu 17 maja 1996 r. Zygmunt W. zażądał wydania decyzji o zwrocie wpłaconego podatku VAT w kwocie 7.260 zł z tytułu naliczenia tego podatku przy zakupie od firmy "E." Genowefy P. maszyn i urządzeń masarskich. W treści tego pisma Z.W. podał, iż w dniu 19 września 1994 r. zwracał się do wymienionego Urzędu o odliczenie naliczonego w fakturze (...) z 24 maja 1994 r. podatku od towarów i usług, lecz Urząd w dniu 7 października 1994 r. poinformował go, że przedłożona faktura została wystawiona sprzecznie z wymogami prawa, nie określa bowiem daty sprzedaży towaru i nie może uzasadniać obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony.
W dniu 23 lutego 1996 r. Sąd Rejonowy - Gospodarczy w S. zasądził od niego na rzecz Genowefy P. kwotę 7.260 zł, jako należny podatek VAT od zakupionych maszyn i urządzeń. W tej sytuacji - zdaniem Z.W. -"zalecenie Urzędu Skarbowego w P. naraziło mnie na stratę 7.260 zł, bowiem VAT od zakupionych maszyn i urządzeń zapłaciłem, a odliczyć go nie mogłem z uwagi na stanowisko Urzędu Skarbowego".
Decyzją z 22 sierpnia 1996 r. Urząd Skarbowy w P. odmówił Zygmuntowi W. zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 7.260 zł. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że wystawca faktury z dnia 24 maja 1994 r. w tym samym dniu anulował ją i wystawił nową fakturę stwierdzającą, że sprzedaż objętych nią towarów jest zwolniona od podatku od towarów i usług. Następnie w dniu 19 grudnia 1994 r., sprzedawca wystawił fakturę korygującą VAT na kwotę podatku 7.260 zł. W tej sytuacji nabywca towarów mógł odliczyć tę kwotę w miesiącu otrzymania faktury korygującej lub w następnym. Podatnik prawo to już utracił. Nadto zakończył on z dniem 18 sierpnia 1995 r. działalność gospodarczą, co zgodnie z przepisem art. 25 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wyłącza zwrócenie mu podatku naliczonego. Urząd Skarbowy wskazał ponadto, iż podatnik w dniu 19 września 1994 r. zwracał się o obniżenie podatku należnego na podstawie anulowanej faktury, w której była inna kwota podatku /6.930 zł/, niż kwota żądana obecnie, wynikająca z faktury skorygowanej.
Od wymienionej decyzji odwołał się Zygmunt W., wnosząc o jej uchylenie i uwzględnienie jego żądania. Skarżący podał, iż zgodnie z fakturą (...) z 24 maja 1994 r. kupił od Genowefy P. urządzenia i maszyny masarskie. W wystawionej mu fakturze sprzedająca nie zamieściła daty sprzedaży. Dlatego skarżący zwrócił się do Urzędu Skarbowego w P., który 7 października 1994 r. poinformował go, że z powodu formalnego braku faktury nie może być ona podstawą zwrotu podatku naliczonego. Skarżący zastosował się do tego pouczenia, kwoty wynikającej z faktury nie wprowadził do deklaracji podatkowej VAT-7, lecz następnie przegrał z G.P. proces o zapłatę podatku VAT w kwocie 7.260 zł. Jego zdaniem błędna informacja Urzędu Skarbowego spowodowała nieuzasadnioną stratę odwołującego się w postaci braku zwrotu podatku naliczonego. Skarżący stwierdził również, że nic nie wie o anulowaniu faktury z 24 maja 1994 r., zgodnie z tą fakturą uiścił należność a faktury korygującej z 19 grudnia 1994 r. w ogóle nie przyjął i odesłał ją sprzedawcy.
Decyzją z 8 listopada 1996 r. Izba Skarbowa w S. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Izba uznała, iż odmowa zwrotu podatku była w pełni uzasadniona faktem zakończenia przez skarżącego z dniem 18 sierpnia 1995 r. działalności gospodarczej. Za uzasadnione uznała też Izba stanowisko, że niemożliwe było odliczenie podatku na podstawie wadliwej faktury z 24 maja 1994 r. Faktura ta została anulowana i nie mogła stanowić podstawy do uwzględnienia żądania skarżącego. Za w pełni uzasadnione Izba Skarbowa uznała stanowisko zajęte przez Urząd Skarbowy w piśmie z 7 października 1994 r., które nawiązywało do konkretnej faktury przedstawionej przez podatnika. Z faktury tej wynikała też inna kwota podatku, niż obecnie żądana przez skarżącego, co również czyni żądanie zwrotu podatku niezasadnym.
Na powyższą decyzję Zygmunt W. złożył skargę, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. Decyzji tej zarzucił naruszenie prawa, nie wskazując jednakże, czego ten zarzut konkretnie dotyczy. Skarżący powołał się na swoje wcześniejsze stanowisko i stwierdził, że nie może ponosić błędnych pouczeń Urzędu Skarbowego w P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona. Nie budzi wątpliwości fakt, że Zygmunt W. wystąpił do Urzędu Skarbowego w P. o zwrot podatku od towarów i usług zapłaconego przy nabyciu od Genowefy P. maszyn i urządzeń masarskich dopiero w dniu 17 maja 1996 r. (...). Nie można bowiem uznać, iż wysyłane przez niego wcześniej, w dniach 19 września 1994 r. i 12 kwietnia 1995 r., pisma stanowiły żądanie zwrotu tego podatku, skoro miały one charakter jedynie prośby o udzielenie informacji. Fakt tak późnego wystąpienia o zwrot podatku naliczonego wykluczał jego zwrot, skoro podatnik w dniu 18 sierpnia 1995 r. zaprzestał wykonywania opodatkowanej działalności gospodarczej, wyrejestrował ją i sprzedał zakład masarniczy. W tej sytuacji miał zastosowanie przepis art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zgodnie z którym obniżenia kwoty podatku lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy zostali wykreśleni z rejestru wskazanego w art. 9 wymienionej ustawy. Z rejestru tego podlegają wykreśleniu osoby, które zaprzestały wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu. Już ta jedna przyczyna uniemożliwiała zwrócenie skarżącemu podatku.
Podatnik twierdzi, że został mylnie poinformowany przez Urząd Skarbowy i dlatego nie wystąpił o zwrot uiszczonego podatku od towarów i usług. Również to twierdzenie nie znajduje uzasadnienia w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy. Znajduje bowiem pełne oparcie w dowodach ustalenia Izby Skarbowej, że skarżący zwracał się o informację załączając anulowaną fakturę z 24 maja 1994 r., w której podatek VAT został określony na kwotę 69.300.000 zł. Podatek natomiast uiścił na podstawie faktury korygującej z 19 grudnia 1994 r., w której podatek został określony na kwotę 72.600.000 zł /starych/ i takiej kwoty skarżący zażądał pismem z 9 maja 1996 r. Zgodnie więc z przepisem art. 19 ust. 3 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę uiszczonego podatku naliczonego mogło nastąpić w rozliczeniu tego podatku za grudzień 1994 r. lub styczeń 1995 r. Bezsporne jest w sprawie, że podatnik nie wystąpił o odliczenie podatku we wskazanych terminach. Udzielone mu natomiast odpowiedzi na pisma skierowane do Urzędu Skarbowego w żaden sposób nie wpłynęły na zaniedbanie w dochodzeniu zwrotu podatku, bowiem odnosiły się one do anulowanej faktury zawierającej braki formalne.
Należy więc uznać, iż zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu. Skutkuje to oddalenie skargi zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.