Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Adama B. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 22.02.2001 r. (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Danucie K. zamieszkałej w B. przy ulicy B. 37 pozwolenia na budowę tymczasowego /do 31.12.2005 r./ budynku garażu dwuboksowego zlokalizowanego w B. przy ulicy B. 37 na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 874/1, Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, co następuje:
Uwzględniając wniosek inwestorki - Danuty K. organ I instancji udzielił pozwolenia budowlanego na budowę tymczasowego budynku garażu. Odwołanie w tej sprawie złożył Adam B., właściciel sąsiedniej nieruchomości. Skarżący zarzucał, że projektowany garaż został zlokalizowany w miejscu istniejącej samowoli budowlanej, ponieważ do dnia dzisiejszego nie została rozebrana samowolnie wybudowana płyta fundamentowa, na której były posadowione ściany rozebranego garażu, wybudowanego bez pozwolenia na budowę.
Rozpoznając odwołanie organ II instancji zważył, co następuje:
Dokonana w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego analiza materiału dowodowego jednoznacznie wykazała, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie tymczasowego /do 31.12.2005 r./ budynku garażu dwuboksowego na działce nr 874/1 w B. przy ul. B. 37 jest zgodne z ustaleniami planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "Ś.", zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 26 października 1990 r. (...) /Dz.Urz. Woj.B. nr 31 poz. 321/. Natomiast przedłożony przez inwestorkę projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi zawarte w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego obszaru z dnia 10.02.2000 r. oraz w warunkach techniczno-budowlanych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/. Także opracowanie geodezyjno-kartograficzne przedmiotowego projektu budowlanego odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie /Dz.U. nr 25 poz. 133 ze zm./. Plan zagospodarowania działki sporządzony został na kopii aktualnej mapy geodezyjnej w skali 1:500, który został przyjęty od państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. Należy również podkreślić, że projekt budowlany został wykonany przez uprawnioną osobę oraz spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. nr 140 poz. 906/.
Ponadto należy wyjaśnić, że organ administracji architektoniczno-budowlanej prowadząc niniejsze postępowanie w sprawie o pozwolenie na budowę przedmiotowego garażu wyjaśnił jednoznacznie zarzut Adama B. dotyczący istniejącej samowoli budowlanej na działce objętej inwestycją zwracając się w tej kwestii do organu nadzoru budowlanego właściwego do oceny powyższego /art. 83 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r./.
W odpowiedzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. poinformował /pismo z dnia 8.12.2000 r. znajdujące się w aktach sprawy/, że nakazem rozbiórki zgodnie z decyzją (...) z dnia 13.12.1996 r. wydaną przez Prezydenta Miasta B. objęte były tylko ściany garażu, a nie płyta fundamentowa oraz potwierdził, że nałożone na inwestora obowiązki zostały wykonane w 1997 r. Organ nadzoru nie stwierdził samowoli budowlanej, więc ten zarzut skarżącego należało uznać za bezzasadny.
W ocenie Wojewody P. inwestor spełnił wszystkie niezbędne wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz w ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., więc nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę garażu.
Decyzję organu odwoławczego zaskarżył do NSA Adam B., nie podnosząc wszakże konkretnych zarzutów, nie formułując wniosków skargi, ani też nie przytaczając uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację.
W piśmie uzupełniającym skargę, złożonym w dniu rozprawy, skarżący przytoczył uzasadnienie skargi, podnosząc następujące zarzuty:
- projektowana budowa jest sprzeczna z ustawą o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/, albowiem projektowany garaż został zaprojektowany po granicy, przylega bezpośrednio do drogi, co jest oczywiście sprzeczne z ww. ustawą,
- punkt 14.2.5 ustaleń miejscowego planu zawiera zakaz zabudowy tymczasowej na tym terenie, gdzie ma być posadowiony obiekt,
- brak jest w decyzji o pozwoleniu na budowę terminu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego, czego wymaga ustawa prawo budowlane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 lit. "a" Prawa budowlanego, w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ w razie potrzeby 1/ określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, 2/ terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych.
W zaskarżonej decyzji określony jest termin użytkowania tymczasowego budynku garażowego - do 31.12.2005 r. Nie określono terminu rozbiórki tego obiektu. Nie jest to wszakże istotne naruszenie prawa, skoro, jak mówi przepis, oznaczenie tego terminu zależy od uznania organu /"w razie potrzeby"/.
Zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem miejscowym została potwierdzona w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 lutego 2000 r. (...), utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 22 maja 2000 r. (...), stąd zarzut niezgodności z planem, podnoszony w skardze, jest oczywiście bezzasadny.
Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/ obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległościach od zewnętrznej krawędzi jezdni, określonych w wielkości minimalnej dla poszczególnych kategorii dróg. Zwrócić należy uwagę, iż wymóg ten dotyczy "obiektów budowlanych" w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Tymczasowe obiekty budowlane są odrębną kategorią określoną w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. A zatem uznać należy, iż wymagania usytuowania budynku w określonej odległości od drogi publicznej, nie dotyczą tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.