Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 16 września 1999 r., SA/Bk 1868/99

Sprawa

sprawy ze skargi Eugeniusza D. na decyzję Wojewody B. z dnia 19 października 1998 r. (...) w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec remontu budynku gospodarczego - oddala skargę.

Teza

Wpisanie do rejestru zabytków historycznego założenia urbanistycznego nie oznacza automatycznie, że wszystkie budowle na tym terenie są zabytkami.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należało oddalić. Wyrażony bowiem przez organ administracji sprzeciw wobec remontu budynku gospodarczego skarżącego był uzasadniony aczkolwiek nie z przyczyn wskazanych przez wojewodę. Sąd nie zgadza się z kategorycznym stwierdzeniem organu odwoławczego. iż remont spornego budynku gospodarczego wymagał uzyskania pozwolenia budowlanego z uwagi na to, że budynek jest obiektem zabytkowym. Zakwalifikowanie przez wojewodę spornego budynku do obiektów zabytkowych nastąpiło bowiem wyłącznie w oparciu o to, iż budynek ten stoi na działce, która jest położona w strefie ochrony konserwatorskiej miasta B.-P. Wojewoda nie przeprowadził przy w tym żadnych ustaleń wyjaśniających czy sam obiekt jest wpisany do rejestru zabytków. Tymczasem wpisanie do rejestru zabytków historycznego założenia urbanistycznego nie oznacza automatycznie, że wszystkie budowle na tym terenie są zabytkami {porównaj wyrok NSA z dnia 21 września 1993 r. - SA/Po 3224/92/. Skład orzekający w niniejszej sprawie przeprowadził dowód z informacji Wojewódzkiego Oddziału Państwowej Służby Ochrony Zabytków w W. na okoliczność zabytkowego charakteru spornego budynku gospodarczego, z której jednoznacznie wynika, że budynek ten nie posiada sam w sobie wartości kulturowych i historycznych i nie jest odrębnie wpisany do rejestru zabytków.

Oznacza to, że budynek gospodarczy skarżącego nie jest obiektem zabytkowym, a tym samym jego remont nie wymagał uprzedniego pozwolenia budowlanego, a jedynie zgłoszenia /art. 29 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego z 1994 r. w związku z art. 30 ust. 1 tegoż prawa/. Prace remontowe przy budynku wymagały oczywiście uzgodnienia ze służbami konserwatorskimi, bo wymóg opiniowania przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wszelkich inwestycji na terenie objętym strefą ochrony kulturowej nakładał obowiązujący miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego Miasta B.-P., zatwierdzony uchwałą Nr VIII/39/94 Rady Miejskiej w B.-P. z dnia 9 listopada 1994 roku, a działka na której usytuowany jest sporny obiekt budowlany położona jest w takiej strefie. Stosowne uzgodnienie przez służbę ochrony zabytków prac remontowych przy budynku gospodarczym skarżący uznał i przedłożył przy zgłoszeniu faktu remontu. Dopełnienie tego obowiązku nie dawało jednak skarżącemu prawa do faktycznego przystąpienia do wykonywania robót remontowych, albowiem zgłoszenie remontu nie było pełne, co dostrzegł organ I instancji wydając w dniu 15 czerwca 1998 r. /a więc przed upływem 30 dni od zgłoszenia/ postanowienie nakładające na inwestora, stosownie do art. 30 ust. 1a ustawy prawo budowlane, obowiązek przedłożenia dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projektu budowlanego robót przy przeróbkach elementów konstrukcyjnych. Pozostawiając poza przedmiotem oceny kwestię zasadności nałożenia fakultatywnego obowiązku przedstawienia projektu budowlanego stwierdzić należy, że dokument stwierdzający prawo inwestora do dysponowania nieruchomością w celach budowlanych, musiał być obligatoryjnie dołączony do zgłoszenia, gdyż tak nakazuje art. 30 ust. 1a prawa budowlanego. Skarżący postanowienie organu otrzymał w dniu 16 czerwca 1998 r. i własnoręcznie jego odbiór w tej dacie pokwitował, a zatem późniejsze zaprzeczanie powyższej okoliczności nie znajduje oparcia w faktach. Wyznaczony przez organ termin do uzupełnienia braków zgłoszenia upłynął bezskutecznie 31 sierpnia 1998 r.

W tej sytuacji organowi I instancji nie pozostawało nic innego niż wydanie w oparciu o art. 30 ust. 1a prawa budowlanego decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu wobec remontu spornego budynku gospodarczego.

W efekcie skarga okazała się niezasadna, gdyż sprzeciw wobec remontu budynku skarżącego, aczkolwiek oparty na innych przesłankach niż wojewoda przyjął, znajdował podstawę w obowiązującym prawie, a to zarzut braku legalności zaskarżonej decyzji czyni niesłusznym.

Stąd skargę oddalono /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.